Rond dezelfde tijd, zeshonderd kilometer naar het westen, in Düsseldorf, ziet een functionaris van de Sicherungsgruppe Bonn aan de overkant van een drukke winkelstraat een vrouw in een dure lakleren jas, in wie hij Irmgard Konopka meent te herkennen, de linkse journaliste met wie hij een paar jaar geleden een nogal heftige verhouding heeft gehad, maar die sinds dit voorjaar is verdwenen in de illegaliteit. Hij aarzelt even en maakt een halfslachtig gebaar. Blijkbaar valt dat de vrouw op. Er glijdt een blik van herkenning over haar gezicht en ze steekt over. Een niet onknappe vrouw van een jaar of veertig, met een hard gezicht. Ze lijkt zelfs niet op Konopka. Maar hij beseft dat hij haar wel degelijk kent, al kan hij haar even niet thuisbrengen.
‘Emmerich Gerhard!’ zegt ze.
Een sexy stem, laag, een tikje hees. En hij weet het weer. Heidi heet ze. Heidi zus of zo. Een kennis van Magda. Een vriendin? Een collega? Ze schijnt niet te weten dat Magda en hij al drie jaar uit elkaar zijn. Of weet ze het wel?
‘Wat doe jij hier?’
Hij glimlacht. ‘Werk,’ zegt hij.
‘Werk?’ Ze zegt het van de weeromstuit een beetje jolig. Alsof ze het niet helemaal gelooft. Het lijkt inderdaad niet erg op werk, zoals hij met de handen in de zakken van zijn regenjas op vrijdagmiddag tussen het winkelpubliek slentert. Ze wil een reactie. Maar hij laat zich niet uit zijn tent lokken. ‘En jij?’ zegt hij. ‘Wat doe jij?’
‘Winkelen,’ zegt ze. ‘Geld uitgeven. Tijd stukslaan.’
‘Zullen we iets drinken?’ zegt hij.
‘Heb je tijd?’
Hij knikt.
Ze pakt zijn arm met een gebaar of het de gewoonste zaak van de wereld is.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten