Tien, twintig jaar christendemocratie. Boot-Jürgens’ wandelstok tikt, terwijl hij terug naar huis loopt, woedend zijn stappen af. Tien, twintig jaar Strauss in het zadel. De onbeschaamdheid! Deze slimme boer. Zo door en door overtuigd van zijn gelijk. Van de gerechtvaardigdheid van wat er maar bij hem opkomt. En van zijn vermogen om mensen naar zijn hand te zetten. Tot collaborateurs te maken. Collaborateurs, denkt Boot-Jürgens. Meelopers. Hij denkt weer aan Reiss. Die een nazi was. Wat hij zelf niet was. Maar uiteindelijk wel een meeloper. Een opportunist. Iemand die zijn kansen afweegt. Tot de rekening wordt gepresenteerd.
Hij schudt het hoofd. En zet de herinnering van zich af.
Het is deze andere kwestie waar hij nu over moet nadenken.
‘Tien, twintig jaar de christendemocratie onbedreigd aan het roer van de staat,’ had Strauss gezegd. ‘Als we het verstandig spelen. Als we onze kalmte bewaren.’ De brutaliteit. De gotspe. In eigen persoon. En in alle openheid. De man had inderdaad een huid als een olifant.
Aan de andere kant, hij is invloedrijk. Hij is machtig. Hij is zo godverdomd machtig als een politicus in de huidige verhoudingen maar kan zijn. Als Strauss met een dergelijke suggestie komt, dan kan dat niet genegeerd worden. Hij moet iets doen richting BKA. Iets wat niet teveel risico met zich meebrengt. Maar dat hem rugdekking geeft, voor het geval de muis van dit gesprek met Strauss een staartje krijgt.
Maandag, denkt hij. Na het congres. Maandag zal hij Klaus Bödel bellen, de president van het Kriminalamt. Hij zal hem uitnodigen om eens langs te komen voor een drankje. Hij zal hem wat overwegingen voorleggen.
Hij schudt het hoofd. En zet de herinnering van zich af.
Het is deze andere kwestie waar hij nu over moet nadenken.
‘Tien, twintig jaar de christendemocratie onbedreigd aan het roer van de staat,’ had Strauss gezegd. ‘Als we het verstandig spelen. Als we onze kalmte bewaren.’ De brutaliteit. De gotspe. In eigen persoon. En in alle openheid. De man had inderdaad een huid als een olifant.
Aan de andere kant, hij is invloedrijk. Hij is machtig. Hij is zo godverdomd machtig als een politicus in de huidige verhoudingen maar kan zijn. Als Strauss met een dergelijke suggestie komt, dan kan dat niet genegeerd worden. Hij moet iets doen richting BKA. Iets wat niet teveel risico met zich meebrengt. Maar dat hem rugdekking geeft, voor het geval de muis van dit gesprek met Strauss een staartje krijgt.
Maandag, denkt hij. Na het congres. Maandag zal hij Klaus Bödel bellen, de president van het Kriminalamt. Hij zal hem uitnodigen om eens langs te komen voor een drankje. Hij zal hem wat overwegingen voorleggen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten