[Wat voorafging]
Emmerich Gerhard heeft een gesprek gehad met ene Kloster. Een commissaris van de Kriminalpolizei hier in Düsseldorf. Op verzoek. De Sicherungsgruppe heeft een stuk geproduceerd dat is uitgegaan naar alle Bondslanden. ‘Terroristenbestrijding.’ Van de hand van Gerd Kaminsky. Risicoanalyse. Taxatie van het dreigingsniveau. Flut allemaal. Maar er zijn een boel verontruste reacties gekomen. Deze Kloster stond er op met hem zelf te praten. En hij was, conform de dienstvoorschriften, komen opdraven. Herr Kommissar, noemde de man uit Düsseldorf hem consequent. Wat natuurlijk correct was, maar Gerhard zag vanaf het begin dat hij voor een muur van reserve stond. Hij snapte er niets van, zei Kloster. Sicherungsgruppe. Wat was dat precies? Landeskriminalamt? Gerhard hield zijn fatsoen. Nee, zei hij beleefd. Hij werkte voor het Bundeskriminalamt. De Nationale Recherche. Sicherungsgruppe Bonn, het Coördinatiepunt Politiek Gemotiveerde Gewelddaden. Kloster had zijn schouders opgehaald. Het was duidelijk dat hij niet veel op had met de nationale instituties. ’Maar “terroristische dreiging”, dat is toch sterk overdreven.’
‘Dat is de term die we gebruiken.’
‘Die wie gebruiken?’
‘Op het Bondsniveau…’
‘Wij hier kijken daar heel anders tegenaan.’
‘Het officiële standpunt…’
‘We zijn tegenwoordig een federatieve staat, Herr Kommissar.’
Tegenwoordig, godverdomme! Zo’n boerenlul van de Kripo. Die geen flauwe notie had van wat er aan de hand is. Evenmin als hijzelf overigens, maar daar ging het niet om. Het was obstructie. Het was pure obstructie.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten