Het appartement is veel kleiner dan hij zich herinnert, een krappe bedoening, met achter de voordeur een halletje en daarachter een wc, een zitkamer en een kleine keuken. In de zitkamer een erker met een bureau, en tegenover de ramen een bed. Onopgemaakt, lakens en dekens in een keurige stapel aan het voeteneinde. Geen planten uiteraard. In de boekenkast een rijtje boeken die niet van dummy’s zijn te onderscheiden. Nauwelijks een huis waarvan je je kunt voorstellen dat er ooit iemand gewoond heeft. Op de vensterbank, tussen dode vliegen uit een vergeten verleden tijd, staat een stoffige verrekijker, een herinnering waarschijnlijk aan een of andere al lang afgeronde observatiejob. Heidi kijkt voorzichtig om zich heen, en gaat na enige aarzeling aan de eettafel zitten voor het raam dat uitkijkt op een tweederangs winkelstraat.
‘Wat was het ook weer voor werk dat je doet?’ vraagt ze.
‘Bundeskriminalamt,’ zegt hij. ‘BKA.’ En onmiddellijk daarover heen: ‘Wat wil je drinken?’
‘Zijn we hier om iets te drinken? vraagt ze in een misplaatste poging het ondeugende meisje uit te hangen. Maar hij treuzelt, om redenen die hemzelf niet goed duidelijk zijn. Hij pakte de fles Ballantines uit de kast - het huismerk van de dienst - en veegt twee glazen schoon. ‘Puur?’ zegt hij, ‘of met water?’
Ze praten nog wat door. Koetjes en kalfjes. Haar pogingen meer te weten te komen over zijn werk omzeilt hij met de terloopsheid van jarenlange routine. Uiteindelijk pakt ze zijn pink als hij haar glas bijvult, en bijt er in. Hij buigt zich naar haar hals en proeft het zout van haar huid. Dat trekt hem over de streep.
De seks die ze hebben, lijkt het nog het meest op het vechten van dieren.
En duurt nauwelijks tien minuten.
‘Nou, dat was het dan,’ zegt ze na afloop. Ze komt overeind en trekt haar kleren recht. ‘Frech.’
‘Dat mag je wel zeggen,’ zegt hij.
Ze pakt haar tasje en loopt naar de deur.
‘Waar ga je heen?’ zegt hij.
‘Naar huis,’ zegt ze.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten