20. Konopka

[Wat voorafging]

Gerhard heeft Konopka ruim vijf jaar geleden leren kennen, in de zomer van 1965. De tussenpersoon was Metzger. Een beetje een dubieus type, deze Metzger, maar Gerhard huldigde, toen zowel als nu, het standpunt dat je mensen moet vertrouwen – in ieder geval tot het moment dat ze aanleiding hebben om te twijfelen aan jouw eigen betrouwbaarheid. Naar die maatstaf was er in 1965 geen aanleiding om kritisch naar Metzger te kijken. De man werkte bij de Verfassungsschutz, de Binnenlandse Veiligheidsdienst. Hij had één keer deel uitgemaakt van een team dat onder zijn commando een clandestiene operatie had uitgevoerd. Een operatie die succesvol was verlopen.
In september 1965 was Metzger een kleine, bijna gezette, en overvloedig zwetende man van een jaar of veertig. Gerhard kwam hem tegen in een supermarkt in Wenningstedt op Sylt. Hij was diep gebruind en droeg een halflange flodderbroek onder een nogal opzichtig bermuda-shirt - zijn blote, babygladde onderbenen een vreemde tegenstelling met zijn zwaarbehaarde bovenlijf.
‘Hee, chef,’ zei hij.
Gerhard liep met een van die supermarktmandjes van vertind ijzerdraad, dat hij gestaag vulde met de boodschappen die Magda hem had gevraagd mee te brengen. Metzger had een zak onder de arm van de poelier die in de supermarkt was gevestigd.
‘Eenden,’ zei hij, toen hij Gerhards blik zag.
‘Vakantie op Sylt?’ zei Gerhard.
‘Zaken. En jij? Ha. Boodschappen voor het vrouwtje he.’ En vrijwel onmiddellijk daarop: ‘Drinken we er eentje?’
Gerhard gaf zijn boodschappen bij de kassa af om ze te laten bezorgen. Even later zaten ze op een terras, in de wind en het fijne zand van de strandboulevard. Ja, zei Gerhard, hij was met vakantie. Nee, zei Metzger. Hij was weg bij de politie. Hij was zelfstandig ondernemer tegenwoordig. Import van artikelen voor sportscholen. Goeie business. Fitness, chef. Dat was echt de toekomst. Zijn inkomen was al jaren een veelvoud van wat hij bij de Veiligheidsdienst verdiende. Hij had zelf ook een sportschool. Hier op Sylt. Een hip dingetje. Hij toverde een kaartje tevoorschijn, dat hij met een draai van zijn pols presenteerde. Gerhard moest maar eens langskomen.