‘Maar nu…’ zei Strauss. Hij kneep zijn ogen half dicht. ‘Het lijkt misschien nog heel wat, he? En Herr Nixon, en die tamme Kissingerhaai van hem, die kunnen er nog heel wat slagroom van kloppen. Maar de werkelijkheid is dat de Marxisten al lang en breed als verliezers op hun schroothoop zitten. Het enige wat ons kan gebeuren is dat we aan onszelf te gronde gaan. Aan de innerlijke tegenstrijdigheden van ons verdomde liberalisme. Aan onze op hol geslagen jongeren. Aan de, hoe heet ze ook weer, de Irmgard Konopka’s. Die uit een verkeerd begrepen schuldgevoel de vruchten van onze overwinning te grabbel willen gooien. Die ons, als ze ons niet kunnen verkopen aan de Ruskies, godverdomme cadeau zullen doen aan de Palestijnen. En aan de Tupamaro’s en alle andere verdomde terroristen van deze wereld.’
‘Ach du Lieber,’ zei Boot-Jürgens ironisch.
‘Ja, jij lacht. Maar het is ernst. En dat met de hulp van alle linkse flutintellectuelen die nog nooit een situatie goed hebben getaxeerd. En van de Willy Brandts van deze wereld. Die altijd bereid zijn om ze uit solidariteit, of uit precies hetzelfde verkeerd begrepen schuldgevoel, de hand boven het hoofd te houden.’
‘Aha.’
‘Niet dan?’
‘Maar wat wilt u?’ zei Boot-Jürgens, die politicus genoeg was om te weten dat Franz Josef Strauss er de man niet naar was om zijn kruit te verschieten met losse flodders.
‘Wat ik wil, wat ik wil, is wat er gebeuren moet. Dat er duidelijk wordt wat er aan de hand is.’ Hij klopte met zijn wijsvinger op het tafelblad. ‘We moeten de situatie verhelderen, mijn vriend. Zodat iedereen kan zien hoe de vork aan de steel zit. Zodat Brandt gedwongen wordt de kaarten op tafel te leggen.’
Boot-Jürgens keek bedenkelijk.
‘En dat moet in Berlijn gebeuren?’
‘Dat maakt niet uit, ‘ zei Strauss. ‘In Berlijn. Of ergens anders. Als het maar gebeurt. Als er maar duidelijkheid wordt geschapen.’
Geen opmerkingen:
Een reactie posten