Het plan dat Strauss ontvouwde was zo bot als van deze Beierse boer verwacht mocht worden. Het probleem met de terroristen is dat ze hun vak niet verstaan, zei hij. Amateurs zijn het. Dilettanten. Ze streven naar destabilisatie van de samenleving door het voeren van een stadsguerrilla. Maar wat brengen ze daar van terecht? Niets. En hoe komt dat? Omdat ze niet in staat zijn zich de middelen te verschaffen, meneer.
Wat Strauss voor de geest stond, was dat de Federale Recherche zou worden ingeschakeld om de Staüberle-Konopka bende op een discrete manier aan wapens te helpen om de maatschappelijke onrust op te stoken.
Boot-Jürgens was tegen wil en dank van zijn stuk. ‘Sie sind wohl verrück geworden.’
‘Nee nee,’ zei Strauss. ‘In tegendeel. Ik heb gezond verstand. Hebt u Mao gelezen? Nee? Dat is jammer. Van Mao kunnen we veel leren. “Wanneer de vijand ons bestrijdt,” zegt Mao, “dan is dat goed, niet slecht. Wanneer de vijand sterk is, en ons energiek tegemoet treedt, dan is dat nog beter, het betekent dat we er in zijn geslaagd een duidelijke grens te trekken tussen ons en hem.” De man is op zijn manier een dichter. En hij heeft gelijk. Hoe sterker deze Staüberle-Konopka gangsters worden, hoe duidelijker de zaak op tafel ligt. De mensen worden gedwongen te kiezen. En wat zie je: de rotte appels vallen uit de mand. De halfzachte linksen vervallen in onderling geruzie en machteloosheid. En de man in de straat weet weer waar hij aan toe is. De bokken worden van de schapen gescheiden. Het is een harde remedie. Maar het is wat we nodig hebben. Om de samenleving te saneren.’
‘Een gevaarlijke remedie, meneer Strauss.’
‘Gevaarlijk? Pah. Geen denken aan. U hebt toch ogen in uw hoofd. Hoe ver denkt u dat dat kan gaan? Marginaal meneer. Niet in promilles uit te drukken. Honderd, misschien tweehonderd, driehonderd slachtoffers. Een paar doden. Een paar gebouwen verwoest. Maar wat denkt u dat er gebeurt als we het niet doen? Als we de zaak voort laten woekeren? Denkt u dat het dan beter zal gaan? Slechter, meneer. En langduriger. En pijnlijker. En vergeet u niet, als we ingrijpen hebben we het grote voordeel dat we zelf de vinger aan de knop hebben. In een jaar, twee jaar kunnen we van deze extremisten zijn verlost. En in ‘73 regeren CDU en CSU.’
Boot-Jürgens glimlachte ironisch. ‘En u bent Bondskanselier,’ zei hij. Maar Strauss schudde het hoofd. ‘Tien, twintig jaar de christendemocratie onbedreigd aan het roer van de staat,’ zei hij berispend. ‘Als we het verstandig spelen. Als we onze kalmte bewaren.’
Boot-Jürgens was tegen wil en dank van zijn stuk. ‘Sie sind wohl verrück geworden.’
‘Nee nee,’ zei Strauss. ‘In tegendeel. Ik heb gezond verstand. Hebt u Mao gelezen? Nee? Dat is jammer. Van Mao kunnen we veel leren. “Wanneer de vijand ons bestrijdt,” zegt Mao, “dan is dat goed, niet slecht. Wanneer de vijand sterk is, en ons energiek tegemoet treedt, dan is dat nog beter, het betekent dat we er in zijn geslaagd een duidelijke grens te trekken tussen ons en hem.” De man is op zijn manier een dichter. En hij heeft gelijk. Hoe sterker deze Staüberle-Konopka gangsters worden, hoe duidelijker de zaak op tafel ligt. De mensen worden gedwongen te kiezen. En wat zie je: de rotte appels vallen uit de mand. De halfzachte linksen vervallen in onderling geruzie en machteloosheid. En de man in de straat weet weer waar hij aan toe is. De bokken worden van de schapen gescheiden. Het is een harde remedie. Maar het is wat we nodig hebben. Om de samenleving te saneren.’
‘Een gevaarlijke remedie, meneer Strauss.’
‘Gevaarlijk? Pah. Geen denken aan. U hebt toch ogen in uw hoofd. Hoe ver denkt u dat dat kan gaan? Marginaal meneer. Niet in promilles uit te drukken. Honderd, misschien tweehonderd, driehonderd slachtoffers. Een paar doden. Een paar gebouwen verwoest. Maar wat denkt u dat er gebeurt als we het niet doen? Als we de zaak voort laten woekeren? Denkt u dat het dan beter zal gaan? Slechter, meneer. En langduriger. En pijnlijker. En vergeet u niet, als we ingrijpen hebben we het grote voordeel dat we zelf de vinger aan de knop hebben. In een jaar, twee jaar kunnen we van deze extremisten zijn verlost. En in ‘73 regeren CDU en CSU.’
Boot-Jürgens glimlachte ironisch. ‘En u bent Bondskanselier,’ zei hij. Maar Strauss schudde het hoofd. ‘Tien, twintig jaar de christendemocratie onbedreigd aan het roer van de staat,’ zei hij berispend. ‘Als we het verstandig spelen. Als we onze kalmte bewaren.’
Geen opmerkingen:
Een reactie posten