Irmgard Konopka liep met hem mee tot het zomerhuisje, en stond er op kennis te maken met Magda. Die was aanvankelijk wantrouwend, maar al gauw zat ze enthousiast met Konopka te praten over de vrouwenbeweging. Gerhard voelde zich buitenspel gezet. Hij pakte Alan Bullocks boek over Hitler en deed of hij las.
Toen ze vertrok, zwaaide ze vrolijk naar hem.
Magda was natuurlijk gelijk verkocht. ‘Wat een aardige vrouw!’ zei ze. Frau Konopka. Of was het Frau Stuhl? Irmgard Konopka, had ze gezegd toen ze haar een hand gaf. Een moderne vrouw. Misschien waren ze niet getrouwd. Dat kon natuurlijk gemakkelijk. Tegenwoordig. In die kringen. Hoe kende hij haar eigenlijk? Van zijn werk. Hoe lang kende hij haar al? Kende hij Stuhl? Wel heel links, he? Maar legaal toch? Gerade Nun, dat was een heel populair tijdschrift. Iedereen las het tegenwoordig. Waarom vertelde hij eigenlijk nooit iets over zijn werk? Waarom was hij zo gesloten? Dat was toch nergens goed voor. Een vrouw kon een belangrijke rol spelen. Er was toch ook een sociale kant. Aan zijn werk.
Ze was feministe, Frau Konopka. Ze steunde de jonge meiden die opkwamen voor het recht op abortus. Net als in Holland. Baas in eigen buik. Dat was de leus die ze daar hadden. Terecht toch? Hij tuitte zijn lippen. Ze keek hem weifelend aan. Daar was toch niets politieks bij? Het ging gewoon om vrouwenrechten.
Bla bla bla, bla bla bla. Terwijl ze de wijnglazen opruimde, bleef ze onophoudelijk kwebbelen. Gerhard luisterde met een half oor, en bleef met nietsziende ogen naar de compacte drukletters van Bullock kijken. Magda was Magda. Totaal onnozel. Wereldvreemd. Tweeënveertig was ze in 1965. Vijf jaar jonger dan hijzelf. En van seks moest ze toen al niets hebben. Het probleem van Magda was natuurlijk dat ze onvruchtbaar is. Dat stond vast. Ze was een van de vele jonge vrouwen die in de ellende van de laatste oorlogsjaren tb opliepen. Met als gevolg schade aan de voortplantingsorganen. Dat was de diagnose. Hem maakte het niet uit, dacht hij, want hij gaf niet om kinderen. Maar haar heeft het kennelijk verbitterd. Het leidde er toe dat ze zich van de werkelijkheid afkeerde. Tot het punt waarop ze zich alleen nog maar bemoeide met het huishouden. Met meubels, vloerbedekking, bloemvaasjes en geborduurde schilderijtjes. En met de theorie van het feminisme natuurlijk. Er is iets vreemds aan vrouwen, denkt hij. Het zijn natuurlijk gewoon mensen, maar het feit dat ze genaaid moeten worden, dat ze kinderen moeten krijgen, maakt ze gewoon anders. Instabieler. Minder betrouwbaar. Minder hanteerbaar.
Irmgard Konopka zag hij de rest van die vakantie niet terug. Ze leek van de aardbodem verdwenen. Ook Metzger wist hem niets over haar te vertellen. Er was met Metzger trouwens iets merkwaardigs aan de hand. Sinds zijn bezoek aan de sportschool leek het of hij Gerhard meed. Het was of hij wist wat Konopka over hem gezegd had. NPD? Hij had dat wel in zijn oren geknoopt, en hij had zich voorgenomen het na te gaan zodra hij terug was in Hamburg.
Ze was natuurlijk een journaliste.
Ze had haar bronnen. En ongetwijfeld toegang tot informatie waar de dienst niet zo gemakkelijk bij kon.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten