[Wat voorafging]
‘Ik snap het niet,’ zegt Schneider. Hij staat voor het raam, de handen in de zakken van zijn spijkerbroek, en kijkt uit over het Weserlandschap. Achter hem zit Konopka te werken. Het zachte geritsel van de papieren die ze zo nu en dan verschuift, is nauwelijks hoorbaar boven het geronk van de oliekachel.
‘Ik snap het niet,’ herhaalt Schneider zonder om te kijken.
‘He?’
‘Wat doen we hier eigenlijk?’
Het blijft stil achter hem en hij draait zich om. Anna troont aan haar tafel, met haar potlood op het papier, maar zonder te schrijven. Om haar heen, op tafel, op de grond, een zee van proppen papier.
‘Ik bedoel, we zijn naar het westen gegaan om…’
‘He?’
‘En nu zit je hier met die papierzooi.’
Ze kijkt hem met een lege blik aan.
‘Ik bedoel…’
‘He?’
‘Hans en Eva...’
‘Dit is de eerste prioriteit.’
‘Ik dacht dat…’
Ze buigt zich over het papier en schrijft snel en krassend een paar zinnen op, en streept er weer een stuk van door.
‘En ik ben hier voor joker.’
Ze kijkt hem over haar bril aan. ‘Voor joker?’
‘Ik doe boodschappen, ik maak eten, ik was af.’
‘Ja en?’
‘Ik pas daar voor, weet je.’
Ze maakt een bagatelliserend gebaar. ‘Je kunt doen wat je wilt. Je bent vrij.’
‘Je weet ook wel…’
‘Het spijt me, het kan niet anders. Het spijt me.’
Geen opmerkingen:
Een reactie posten