Hannah is nog steeds als was in zijn handen. Na even praten laat ze zich overhalen om mee naar binnen te gaan. Pohl is weg van haar. Hij valt blijkbaar, zoals wel meer mannen van zijn type, op kleine protestantse vrouwen, en bedelft haar onder complimentjes en attenties. Maar ze weigert er op in te gaan en kijkt voortdurend hulpzoekend in de richting van Schneider.
Uiteindelijk kiest Pohl eieren voor zijn geld.
‘We praten hierover verder,’ zegt hij. ‘Morgen. Bel me op de zaak voor een nieuwe afspraak.’
‘Wie was dat?’ vraagt Hannah, als Pohl weg is.
‘Een kennis.’
‘Een griezel.’
Schneider haalt zijn schouders op.
‘Hij is een beste vent,’ zegt hij. ‘Zo gek als een deur. Vermoeiend.’
Hannah lacht weifelend.
‘Hij is zo’n beetje miljonair. Handelt in oldtimers. Rolls Royces, Amerikanen, je weet wel. Maar hij moet zo nodig wat avontuur in zijn leven brengen.’
‘Hij is politiek?’
Schneider schudt het hoofd.
‘Hoe is het,’ zegt hij.
‘Waarom horen we niks?’
‘Wie we?’
‘Het steuncomité.’
‘Het steuncomité bestaat niet.’
‘Anna heeft beloofd dat we geld zouden krijgen… En het safehouse… Egon wil…’
‘Ik weet niet,’ zegt hij. ‘Ik ben een beetje suf in het hoofd. Laten we ergens anders heengaan. Laten we een eindje gaan wandelen’
Geen opmerkingen:
Een reactie posten