Een dag later belt Hannah hem op, op de kamer boven een semi-onderwereldcafé in Oberhausen die hij heeft gehuurd in verband met zijn zaken. Ze stoort hem in een transactie met een Amerikaanse soldaat, de slungelige jongen met een bleek misdadigersgezicht die hem de coke levert. Ze lijkt er zich totaal niet van bewust dat het misschien nodig is om voorzichtig te zijn aan de telefoon.
‘Weet je,’ zegt ze, ‘ik heb nagedacht, en ik denk dat ik er iets op weet.’
‘Waar op?’
‘De illegaliteit is een zware last om te dragen, weet je. Ze is moedeloos geworden, Anna.’
‘Wacht even.’
‘Wat we nodig hebben is iets wat haar uit haar lethargie haalt. Waardoor ze in de praksis geworpen wordt.’
‘Wat bedoel je?’ zegt Schneider achterdochtig.
Hannah laat een korte stilte vallen.
‘Een ontvoering,’ zegt ze dan triomfantelijk. ‘Een ontvoering.’
Schneider legt zijn hand op de hoorn en kijkt verontrust naar de GI die op het bed verveeld zit toe te kijken.
‘Je bent gek.’
‘Nee, luister, het is heel eenvoudig…’
‘We kunnen nu niet praten,’ zegt hij. ‘Vanmiddag. Vanmiddag ben ik in Hannover.’ Hij noemt de naam van een etablissement waar ze eerder met Anna geweest zijn.
‘Vanmiddag,’ herhaalt hij. ‘Om drie uur.’
Geen opmerkingen:
Een reactie posten