Die maandag is Gerhard zoals iedere dag vroeg op kantoor. Hij opent, zet het koffieapparaat aan en haalt de stapel dienstberichten uit de postkamer. In zijn kantoor neemt hij de rapporten vluchtig door. Het enige wat zijn aandacht trekt is een bericht van de Verfassungsschutz over een poging tot kidnapping in Keulen. Een jongen en een meisje. Het beoogde slachtoffer was het kind van een Amerikaanse zangeres, maar de kidnapper, een of andere onbenullige drugsrunner, heeft per vergissing het verkeerde kind meegenomen. Het meisje heeft een verklaring afgelegd die kan wijzen op een politiek motief. Ze heeft het Roodfront genoemd. En Irmgard Konopka. Maar dat lijkt Gerhard sterk. Irmgard Konopka, zolang spoorloos en nu zou ze opduiken omdat ze betrokken is bij een ontvoeringszaak? Er zijn geen berichten dat de Roodfrontgroep in het westen actief is. Aan de andere kant, je hebt dat bericht van Hahn over Berlijnse subversieven in Hannover. Maar dat is niet meer dan een gerucht. Gerhard aarzelt een ogenblik, maar dan slaat hij de map dicht en legt hem op de stapel.
Bij het werkoverleg slaat hij, zoals steeds als hij de leiding heeft, het verslagrondje over. Hij geeft de irrelevante rapporten aan Gerda Pfau om te archiveren. Het rapport over het incident in Keulen schuift hij zonder hem aan te kijken naar Kaminsky, die weer is komen opdagen. Wat er overblijft verdeelt hij tussen Kaminsky, Weiss en Hahn.
‘Neemt u zelf niets?’ zegt Hahn brutaal.
‘Ik moet weg,’ zeg hij kortaf.
Bij het werkoverleg slaat hij, zoals steeds als hij de leiding heeft, het verslagrondje over. Hij geeft de irrelevante rapporten aan Gerda Pfau om te archiveren. Het rapport over het incident in Keulen schuift hij zonder hem aan te kijken naar Kaminsky, die weer is komen opdagen. Wat er overblijft verdeelt hij tussen Kaminsky, Weiss en Hahn.
‘Neemt u zelf niets?’ zegt Hahn brutaal.
‘Ik moet weg,’ zeg hij kortaf.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten