Om elf uur staat Gerhard op het station te wachten op de sneltrein naar Wiesbaden. Op de perrons krioelt het van mooie jonge vrouwen. Alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. Godverdomme.
Precies op de juiste tijd stormt de trein met veel poeha het perron op en er ontstaat het gebruikelijke Duitse geduw en getrek van uitstappende en instappende passagiers. In zijn eersteklascoupé is het rustig. Gerhard kijkt nors de krant door die hij in de stationshal gekocht heeft. Veel belangrijk nieuws is er niet. Een opiniestuk van Egon Bahr, de SPD-politicus, een halfjood, die de gemachtigde is van de Bondsrepubliek in Berlijn. Bahr is adviseur van Willy Brandt, en onderhandelt namens de regering over Brandts nieuwe Oostpolitiek. Hij leest het artikel door. De bekende mix. De status van Berlijn. Vrijheid! Democratie! Over krioelende jonge vrouwen heeft Bahr niets te melden, al is dat ongetwijfeld een onderwerp waar hij net zo goed in thuis is als welke Polizeikommissar ook.
Op een van de andere pagina’s staat een stuk waarin wordt gespeculeerd over Brandts binnenlandse politiek. Dat er vroeger of later een aanslag op de bondskanselier zal plaatsvinden staat voor de auteur vast. De vraag is alleen of de kogel van links gaat komen of van rechts. Gerhard lacht smalend en vouwt de krant zorgvuldig op voor hij hem in de prullenbak deponeert.
Hij leunt stram achterover en vangt een blik op van zichzelf in het coupéraam. Met zijn lange rug en zijn strakke, al een beetje perkamentachtige, Duitse gezicht, ziet hij eruit als een Wehrmacht-officier in burger, denkt hij. Absurd natuurlijk. Een militair is hij nooit geweest. Wat je ziet is het plichtsbesef, de discipline, die ook in zijn vak de rigueur zijn. De geilheid.
De trein ratelt en knarst terwijl hij zich over bundels wissels wringt. Om één uur rijden ze het station van Flughafen Frankfurt op, waar de aansluitende trein naar Wiesbaden met de kenmerkende Pünktlichkeit van de Bundesbahn zeven minuten later vertrekt. Om half drie zijn ze in Wiesbaden. De paar kilometer van het station naar de Tränkweg legt hij wandelend af.
Precies op de juiste tijd stormt de trein met veel poeha het perron op en er ontstaat het gebruikelijke Duitse geduw en getrek van uitstappende en instappende passagiers. In zijn eersteklascoupé is het rustig. Gerhard kijkt nors de krant door die hij in de stationshal gekocht heeft. Veel belangrijk nieuws is er niet. Een opiniestuk van Egon Bahr, de SPD-politicus, een halfjood, die de gemachtigde is van de Bondsrepubliek in Berlijn. Bahr is adviseur van Willy Brandt, en onderhandelt namens de regering over Brandts nieuwe Oostpolitiek. Hij leest het artikel door. De bekende mix. De status van Berlijn. Vrijheid! Democratie! Over krioelende jonge vrouwen heeft Bahr niets te melden, al is dat ongetwijfeld een onderwerp waar hij net zo goed in thuis is als welke Polizeikommissar ook.
Op een van de andere pagina’s staat een stuk waarin wordt gespeculeerd over Brandts binnenlandse politiek. Dat er vroeger of later een aanslag op de bondskanselier zal plaatsvinden staat voor de auteur vast. De vraag is alleen of de kogel van links gaat komen of van rechts. Gerhard lacht smalend en vouwt de krant zorgvuldig op voor hij hem in de prullenbak deponeert.
Hij leunt stram achterover en vangt een blik op van zichzelf in het coupéraam. Met zijn lange rug en zijn strakke, al een beetje perkamentachtige, Duitse gezicht, ziet hij eruit als een Wehrmacht-officier in burger, denkt hij. Absurd natuurlijk. Een militair is hij nooit geweest. Wat je ziet is het plichtsbesef, de discipline, die ook in zijn vak de rigueur zijn. De geilheid.
De trein ratelt en knarst terwijl hij zich over bundels wissels wringt. Om één uur rijden ze het station van Flughafen Frankfurt op, waar de aansluitende trein naar Wiesbaden met de kenmerkende Pünktlichkeit van de Bundesbahn zeven minuten later vertrekt. Om half drie zijn ze in Wiesbaden. De paar kilometer van het station naar de Tränkweg legt hij wandelend af.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten