[Wat voorafging]
In Düsseldorf is het Landesamt, de plaatselijke afdeling van de Binnenlandse Veiligheidsdienst, gevestigd in hetzelfde gebouw waar Gerhard begin jaren vijftig, voordat Bödel hem naar de douane haalde, een tijdlang heeft gewerkt. Weinig interessant werk was dat. Hij hield zich bezig met het runnen van observatieteams die observatieteams van de Oost-Duitsers observeerden. Düsseldorf was een van de spionagehoofdsteden van Duitsland. Niet omdat Düsseldorf zelf zo interessant was, maar het stikte er van politici uit Bonn die bezig waren met hun hoogsteigen, onopvallende vormen van corruptie.
Zoals dat toen ging.
En zoals het waarschijnlijk nog steeds gaat.
Het gebouw van het Landesamt is sinds hij er heeft gewerkt niet veranderd. Donker. Shabby. Gerhard wordt door het bureauhoofd, ene Spiess, in zijn werkkamer ontvangen. De man bekijkt hem aandachtig en neemt vervolgens uitgebreid de tijd om zijn papieren te bestuderen.
‘Herr Kommissar Gerhard,’ zegt hij.
‘Sicherungsgruppe Bonn,’ zegt Gerhard.
De man knikt. ‘De dreigingsanalyse van september, kwam die van uw bureau? Een goed stuk.’
‘We doen ons werk,’ zegt Gerhard.
‘En wat verschaft ons de eer?’
‘Als het goed is, is mijn bezoek aangekondigd,’ zegt Gerhard kortaf.
De man haalt onmiddellijk bakzeil. ‘Die Keulse zaak, he? Ja, ja, uw bezoek is aangekondigd. Herr Meyer van het Bundesamt heeft ons op het hart gedrukt u alle medewerking te verlenen. Zolang het binnen de grenzen van de wet is natuurlijk. Maar ik neem aan dat ik u dat niet hoef te zeggen.’
Gerhard negeert dat. ‘Ik weet niet,’ zegt hij, ‘hebt u zich zelf met de zaak bezig gehouden?’
‘In het geheel niet. Maar ik stuur u naar iemand die er alles vanaf weet.’
Hij geeft Gerhard zijn papieren terug, en belt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten