108. Landesamt

[Wat voorafging]

Gerhard tuit zijn lippen. ‘Oké,’ zegt hij. ‘Oké. Maar er is meer.’
‘Niets meer.’
‘Er is meer.’
Pohl zwijgt.
‘Vertel op.’
‘Niet echt…’ zegt Pohl.
‘Echt wel,’ zegt Gerhard met een uitnodigend gebaar: ‘Want….’
Pohl toont zijn handpalmen. ‘Ik heb geprobeerd hem na te gaan,’ zegt hij.
‘En?’
‘Hij heeft een kamer, boven een hoerentent in Oberhausen.’
Gerhard knikt. ‘Dat heb je verklaard,’ zegr hij.
‘Maar eigenlijk woonde hij in een zomerhuisje,’ zegt Pohl. ‘Aan de Weser, bij Rühle, Met een vrouw.’
’Met die Hannah?’
‘Ik weet het niet,’ zegt Pohl. ‘Iemand anders.’
’Wie anders?’
‘Ik weet het echt niet,’ zegt Pohl. Hij had haar niet benaderd. ‘Ik durfde het risico niet te nemen,’ zegt hij. ‘Die Schneider is echt een ongeleid projectiel. Nou ja, u kent hem …’
Gerhard maakt een aantekening en laat het punt rusten. Hij leidt de ondervraging naar wat Pohl heeft verklaard over drugs. Maar daarover brengt de autohandelaar niet veel nieuws in het midden. Ja natuurlijk weet hij dat het illegaal is. Maar hij handelde als informant voor de Verfassungsschutz, he? Hasj ja, en weed. Een winst van vierduizend mark in een week. En ‘coke’, zoals hij het noemt. Cocaïne. Daar zit iemand achter, die werkt op het hoofdkwartier van het Amerikaanse leger in Heidelberg. Maar dat staat ook in het proces-verbaal.
Veel meer komt er niet uit en Gerhard stapt over op de gebeurtenissen in Keulen. Dat is een onderwerp dat Pohl kennelijk heeft voorbereid. Ja, zegt hij vlot, hij was die zondagmorgen naar Keulen gegaan. Hij wilde naar een voetbalwedstrijd van FC Köln. In Keulen is hij Hannah tegengekomen. Ja, hij kende haar. Hij had haar een keer ontmoet, in het gezelschap van Schneider.  Een lekker mokkel. Dus hij was haar gevolgd. Nee, zonder duidelijke plannen. Gewoon, om de lol van achter die lekkere kont aan te lopen. Hij kijkt Gerhard peilend aan.
Maar die likt aan zijn potlood. ‘Heb je haar aangesproken?’
Nee, nee, verzekert Pohl, ze had hem niet gezien. Ze was naar een zwarte BMW 2000 gewandeld die achter het Europahotel geparkeerd stond. Een auto die hij zelf aan Schneider had verkocht. Schneider en het meisje hadden in de auto met elkaar gepraat.
‘Ze praatten,’ zegt Gerhard op constaterende toon.
Ja, ze praatten. Zij was nogal nerveus, en praatte heftig op hem in. Op een gegeven moment leek het bijna of ze ruzie maakten. Maar uiteindelijk stapte Schneider uit en zij bleef in de auto zitten.
‘En Schneider ging het Europahotel binnen.’
‘Precies,’ zegt Pohl opgelucht.
‘En jij dacht, dat is niet pluis?’
‘Precies.’
‘Lulkoek,’ zegt Gerhard.