Voor hij de cel van Mehmet Schneider binnengaat, werpt Gerhard nog een keer een blik door het kijkgat. De jongeman zit aan de tafel en lijkt zich sinds hij hem gisteren heeft bekeken niet te hebben bewogen. Hij is fors en niet onknap, en maakt op een of andere manier een indruk van naïeve onschuld.
Gerhard keert zich om naar de agent die hem vergezelt, en trekt vragend zijn wenkbrauwen op.
‘Niets bijzonders,’ zegt die.
‘Ik verhoor hem in zijn cel.’
‘Dat is niet volgens de regels,’ sputtert de agent tegen.
Gerhard glimlacht minzaam. De man maakt de deur van de cel open en draait zich om. Gerhard gaat de cel binnen en sluit de deur achter zich. Snel zet hij twee drie stappen naar de kruk waarop Schneider zit en schopt hem eraf. Als de jongen op de grond valt,trapt hij hem hard in de nieren en tegen het achterhoofd. Schneider draait zich op zijn rug en trekt zijn knieën op. Hij houdt zijn handen beschermend over zijn hoofd geslagen.
Hij ademt met snelle stoten.
‘Sta op,’ zegt Gerhard. ‘Ga zitten.’
Schneider krabbelt overeind en tast naar zijn kruk.
Hij is groggy en beeft over al zijn leden. Maar Gerhard heeft geen medelijden. Zodra hij zit, slaat hij hem zo hard hij kan in zijn gezicht.
Er ontsnapt de jongen een snik.
‘Kijk me aan,’ zegt Gerhard.
Schneider probeert hem aan te kijken.
Hij legt zijn met linten dichtgestrikte kartonnen map op tafel. ‘Gerhard,’ zegt hij. ‘BKA.’
‘BKA?’ zegt Schneider schor. ’Wat is dat nou weer?’
Gerhard glimlacht ingetogen. ‘Bundeskriminalamt,’ zegt hij. ‘Federale Recherche.’
‘Bundes…?’ stamelt Schneider.
‘En jij bent?’
Geen opmerkingen:
Een reactie posten