113. Verhoren

[Wat voorafging]

Schneider perst zijn lippen op elkaar maar Gerhard is hem voor de derde keer te vlug af, ditmaal met een harde klap tegen de zijkant van zijn hoofd.
‘Jij bent?’
‘Schneider,’ zegt de jongen onwillig. ‘Mehmet Schneider.’
‘Mehmet Schneider,’ herhaalt Gerhard nadenkend. Hij gaat tegenover hem zitten en trekt de linten van het dossier los. ‘Moritz Schneider. De terrorist.’
‘Ik wil een advocaat.’
Gerhard slaat hem opnieuw, nu in het gezicht, met de achterkant van zijn hand. ‘Je hebt geen advocaat nodig,’ zegt hij. ‘Je begrijpt het niet. Dit is allemaal voor je eigen bestwil.’ Hij glimlacht. ‘Eigenlijk ben ik de beste advocaat die je kunt krijgen.’
De jongen zwijgt verward. Zijn ogen flitsen heen en weer tussen de gestalte van de BKA-man en het dossier dat die voor zich heeft liggen. Gerhard zoekt even tussen de tabbladen van zijn map en begint dan snel en op boze toon feiten op te lepelen. Pohl, Heidelberg, dealers, soms met plaats en tijdstip van leveranties. Over Konopka zegt hij niets. Hij dwingt Schneider op alles te reageren. Onderbreekt hem als hij liegt. Zet zaken recht als hij draait. Het duurt niet lang voor de jongen zijn verzet opgeeft.
Na bijna een uur brengt hij de ontvoering ter sprake.
‘Je ontkent dat je geprobeerd hebt Danny Kleidermann te ontvoeren?’
Schneider steekt zwijgend twee vingers in de lucht.
‘Per vergissing natuurlijk,’ zegt Gerhard. ‘Per vergissing. Je dacht dat je een ander kind voor je had. Je dacht dat je bezig was zich meester te maken van het zoontje van - hij kijkt opnieuw in zijn documentatie, ‘van de zangeres Charlene Parker.’
‘Charlene wie?’
‘Klets niets.’
‘Oké!’ zegt Schneider berustend, ‘oké.’ Het is zo. En het is misgelopen. Een stommiteit. Maar uiteindelijk… Wat is er nou uiteindelijk gebeurd?
‘Waarom?’ ‘zegt Gerhard, zonder daar op in te gaan.
Waarom? ‘Het was een opdracht,’ zegt Schneider. Een opdracht. Vijfduizend ballen om het jongetje mee te nemen. En op een afgesproken plaats af te leveren. Vijfduizend ballen. Makkelijk verdiend, toch?
Maar Hannah heeft er niets mee te maken, voegt hij daar haastig aan toe. Zij weet van niets. Zij was er alleen… om het jongetje rustig te houden.
Ook daar gaat Gerhard niet op in. Hij wil meer weten over de omstandigheden. Wie heeft de opdracht gegeven. Aan wie moest het kind worden afgeleverd. Waar? De jongen knippert met zijn ogen. Gerhard ziet dat de waarheid op zijn tong ligt. Maar hij houdt zich in. Hij slikt en slikt, en schudt het hoofd.
‘Dat weet ik niet,’ zegt hij.