91. Am Kuhlendahl

[Wat voorafging] 

Penny is in de loop van 1967 komen aanwaaien, met een groepje vrouwelijke studenten uit Duisburg die hielpen de vrouwenbeweging hier in de stad op poten te zetten. De meeste van die meisjes zijn al lang weer uit het zicht verdwenen, maar Penny heeft zich min of meer gesettled in Magda’s grote huis Am Kuhlendahl. Niet alleen staat ze de vrouwenraad trouw terzijde, ze was ook een van de initiatiefneemsters van de Kinderladen, die sinds vorig jaar september is gevestigd tegenover de Petrikerk. Indertijd kwam ze minstens twee, drie keer per week op haar fiets uit Duissern, waar ze op kamers woonde. Om in te springen als er niet genoeg begeleidsters beschikbaar waren voor de Kinderladen, om de administratie van de vrouwenraad te doen, of om te vergaderen. Als het laat werd, bleef ze logeren. Eerst incidenteel. Maar ze was gezellig, en Magda raakte op haar gesteld. Ze had haar een kamer ter beschikking gesteld op de bovenetage, en daar had ze zich helemaal ingericht. Zelfs haar boeken had ze, puffend, in een grote kunstleren weekendtas hierheen getransporteerd, en keurig netjes in het metalen boekenrek gezet dat daar nog hangt uit de tijd dat Magda hier zelf is opgegroeid.

Inmiddels woont Penny al meer dan een half jaar bij haar in. En het lijkt erop dat ze haar studie antropologie aan de universiteit van Duisburg wel heel erg verwaarloost. Magda weet eigenlijk niet eens of ze haar kamer in Duissern heeft aangehouden. Wat de boeken betreft, een bonte collectie van de neomarxistische literatuur die tegenwoordig gangbaar is: Magda heeft haar er nooit op kunnen betrappen dat ze er zelfs maar inkeek. Ook al laat ze zich er in de bijeenkomsten van de vrouwenraad soms op voorstaan dat ze werkt aan een groot essay over ‘de vrouw in het Ruhrgebied’.
Penny is lui, denkt Magda, als ze aankomt bij het winkelcentrum. Daar moet ze haar toch echt een keer op aanspreken.
Dan gaat ze de supermarkt binnen.
Ze grabbelt in haar zak en kijkt op haar briefje.