‘Je woont hier prachtig,’ zegt Irmgard, later, als ze aan de koffie zitten. Ze stond erop een ronde te maken door het huis, een villa, waar sinds het begin van de eeuw drie generaties hebben gewoond. Een slecht onderhouden bakbeest van een huis, met een garage, een keuken en een bijkeuken, een enorme kelder, en op de bovenverdieping een wirwar van kamers, veel meer dan zelfs een groot gezin nodig zou hebben.
‘Al sinds ‘67,’ zegt Magda, een beetje verlegen.
Ze zitten op een kluitje bij elkaar, alle drie in dezelfde houding. Of ze het koud hebben, de schouders opgetrokken, de handen om de koffiemok geslagen.
‘Het is mijn ouderlijk huis, he.’
Konopka knikt. ‘Je hebt me erover geschreven,’ zegt ze. ‘Je moeder ging in een verzorgingshuis, toch? Omdat ze het niet meer aankon. Je vroeg me wat je met het huis moest doen. Ik schreef dat je er maar moest gaan wonen…’
Magda bloost.
‘En dat heb je gedaan, he? Je had bij Emmerich niet veel te zoeken, dat zag iedereen. Het was hoog tijd dat je je vleugels uitsloeg. En hier in Mülheim had je een kans om maatschappelijk van waarde te zijn die je in Hamburg niet had.’
‘Het gaat goed met de vrouwengroep,’ zegt Magda. ‘We houden hier discussieavonden. Over emancipatie vooral, maar ook over Vietnam, en we draaien films…’
‘Er is een Kinderladen gekomen,’ zegt Penny.
Konopka knikt. ‘Een belangrijk middel om aan emancipatiedoelen te werken,’ zegt ze.
‘Er zijn zeker veertig vrouwen actief, al komen ze niet altijd allemaal.’
‘Ik wil ze graag leren kennen.’
Magda kijkt Konopka schichtig aan.
‘Je bent illegaal.’
‘Maar dat betekent niet dat ik niet actief ben.’
‘Hoe bedoel je?’
Konopka moet lachen. ‘Wat denk je dat het betekent,’ vraagt ze, ‘illegaal zijn?’
‘Je bent op de vlucht…’
‘Ik ben niet op de vlucht,’ zegt Irmgard Konopka gedecideerd. ‘Wij zijn niet op de vlucht. Wij verzetten ons. Je weet wat dat is? Protest is als ik zeg ik vind dit niet acceptabel. Verzet is als ik een eind maak aan wat ik niet acceptabel vind.’
‘Ja,’ zucht Penny, ‘verzet.’
Konopka steekt een hand uit en liefkoost haar licht, zoals je in het voorbijgaan een kind liefkoost.
Ze zitten op een kluitje bij elkaar, alle drie in dezelfde houding. Of ze het koud hebben, de schouders opgetrokken, de handen om de koffiemok geslagen.
‘Het is mijn ouderlijk huis, he.’
Konopka knikt. ‘Je hebt me erover geschreven,’ zegt ze. ‘Je moeder ging in een verzorgingshuis, toch? Omdat ze het niet meer aankon. Je vroeg me wat je met het huis moest doen. Ik schreef dat je er maar moest gaan wonen…’
Magda bloost.
‘En dat heb je gedaan, he? Je had bij Emmerich niet veel te zoeken, dat zag iedereen. Het was hoog tijd dat je je vleugels uitsloeg. En hier in Mülheim had je een kans om maatschappelijk van waarde te zijn die je in Hamburg niet had.’
‘Het gaat goed met de vrouwengroep,’ zegt Magda. ‘We houden hier discussieavonden. Over emancipatie vooral, maar ook over Vietnam, en we draaien films…’
‘Er is een Kinderladen gekomen,’ zegt Penny.
Konopka knikt. ‘Een belangrijk middel om aan emancipatiedoelen te werken,’ zegt ze.
‘Er zijn zeker veertig vrouwen actief, al komen ze niet altijd allemaal.’
‘Ik wil ze graag leren kennen.’
Magda kijkt Konopka schichtig aan.
‘Je bent illegaal.’
‘Maar dat betekent niet dat ik niet actief ben.’
‘Hoe bedoel je?’
Konopka moet lachen. ‘Wat denk je dat het betekent,’ vraagt ze, ‘illegaal zijn?’
‘Je bent op de vlucht…’
‘Ik ben niet op de vlucht,’ zegt Irmgard Konopka gedecideerd. ‘Wij zijn niet op de vlucht. Wij verzetten ons. Je weet wat dat is? Protest is als ik zeg ik vind dit niet acceptabel. Verzet is als ik een eind maak aan wat ik niet acceptabel vind.’
‘Ja,’ zucht Penny, ‘verzet.’
Konopka steekt een hand uit en liefkoost haar licht, zoals je in het voorbijgaan een kind liefkoost.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten