121. Rühle

[Wat voorafging]

Gerhard bedankt de vrouw en rijdt stapvoets verder. Desondanks ziet hij het zijweggetje bijna over het hoofd. Honderd meter verder zet hij zijn auto in de berm, hij doet de lichten uit en opent het portier. Het huisje is vanaf de weg niet zichtbaar. Hij loopt behoedzaam het halfverharde pad af, tot het erf. Er brandt geen licht. Er staat geen auto. De luiken zijn dicht. Hij voelt aan de deuren, maar die zijn allemaal afgesloten. Toch is het huisje niet onbewoond. Hij ziet verse bandensporen. En de vuilnisbak is halfvol. Bij de achterdeur staan bierkratjes, met lege en volle flessen. En er slingeren wikkels van chocoladerepen.
Gerhard loopt terug naar zijn auto. Hij klopt op zijn zakken, op zoek naar zijn pakje sigaretten en rookt, tegen de auto geleund, drie keer achter elkaar. Irmgard Konopka is weer tot leven gekomen in zijn hoofd. Hij is in de villa in Blankenese. Ze liggen samen op het donkergroene, gepolsterde dekbed. Ze rekt zich uit en draait aan een lichtknopje naast het bed. Het licht wordt zwakker.
‘Een schemerlamp die je kunt dimmen,’ zegt hij. ‘Handig.’
Ze lacht. ‘Het meest opmerkelijke van het moderne kapitalisme is de toewijding waarmee het ons onnodige dingen opdringt.’
Op de achtergrond speelt de pick-up muziek van Alban Berg. Drie stukken voor orkest.
‘Progressieve muziek!’ zegt ze. Ze werpt een blik op zijn weifelende gezicht. ‘Duistere geluiden uit een pakhuis.’
Hij grinnikt, toch min of meer opgelucht.
‘Dit is een stuk uit 1914, geloof ik, maar de hele tweede wereldoorlog is al hoorbaar. Inclusief de moord op de Joden.’
‘Nou, nou,’ zegt hij. Maar ontkennen kan hij het niet. Rare dingen waren dat. Momenten dat ze hem als het ware binnenste buiten keerde. Later klaagde hij tegen haar over zijn obsessie met seks. Maar daar wilde ze niets van weten.
‘Fysiologische wetten zijn even onverbiddelijk als de wetten van de sterrenwereld,’ zei ze. ‘Ze kúnnen niet eens vervangen worden door menselijke wetten. We hebben ze maar te aanvaarden.’
‘He?’
‘Ergens gelezen,’ glimlachte ze.
‘Bij Karl Marx.’
Ze moest lachen.
‘Maar wat bedoel je nou precies?’
‘Je kunt er niets aan doen. Alle mannen zijn zo.’
‘Niet alle mannen.’
‘Je moest eens weten.’
Hij zweeg even. ‘En vrouwen?’ vroeg hij toen.
‘Je bent een lieve hond,’ zei ze.