[Wat voorafging]
De volgende ochtend staat Gerhard tegen negen uur op en zet koffie. Hij is van plan Schneider die dag aan zijn eigen onzekerheden over te laten, en in het weekend door te drukken. Zaterdag, en zonodig zondag. Na tienen doet hij boodschappen in de buurtsupermarkt, en koopt een exemplaar van de Frankfurter Zeitung. Thuisgekomen leest hij dat Brandt naar Warschau zal reizen om, nu zijn Oostpolitiek vorm begint te krijgen, ook met de Polen een verdrag te sluiten. Er wordt gespeculeerd dat Duitsland definitief zal afzien van teruggave van de vooroorlogse Duitse gebieden Silezië, Oder-Neiße en Oost-Pruisen. De Oder-Neiße-grens zal worden erkend. Op straat wordt daarover gedemonstreerd. Door oude mannen. ‘Dreigeteilt, nie!’ Maar het zijn natuurlijk voldongen feiten. Het is niet ondenkbaar dat het nog dit jaar tot een regeling zal komen over Berlijn.Om elf uur heeft Gerhard telefonisch contact met Bödel. Ja, zegt die. Fischler heeft inmiddels instructies ontvangen. De Roodfrontstukken die Kaminsky heeft achtergehouden liggen voor hem klaar. Hoe verloopt de samenwerking met de Veiligheidsdienst? Winckelmann, he? Rochus Winckelmann. Jazeker, die staat goed aangeschreven. En die Schneider? Dit weekend al? Ja, dat is prima. Dat is heel voortvarend.
Verder heeft de president niet veel te melden. Het volgende contact? Nee, nee, dit weekend is hij niet bereikbaar. En de volgende week… Het is even stil aan de andere kant van de lijn, terwijl Bödel zijn agenda raadpleegt. ‘Nee,’ zegt hij tenslotte. ‘Nee, dat schikt niet. De komende weken…’ Hij zwijgt opnieuw even. ‘Maar wat maakt het uit,’ zegt hij dan. ‘De zaak staat op de rit. Je kunt vooruit. Als er zich zaken voordoen, kun je die met Fischler bespreken.’
Gerhard is perplex.
Maar Bödel maakt een eind aan het gesprek en hangt op.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten