124. Liebknechtstrasse

[Wat voorafging]

Die middag is Gerhard om twee uur op het kantoor van de Sicherungsgruppe. Hij heeft zijn bezoek niet aangekondigd, maar het is of hij werd verwacht, want het grootste deel van de medewerkers staat in de gang te roken en te praten als hij binnenkomt. Weiss en Hahn onderbreken een discussie. Drechsler bevriest bij de trap naar het souterrain, Gutschein in de keukendeur. Aan het eind van de gang staat Gerda Pfau met verschrikte ogen toe te kijken. Ze heeft een stapel mappen onder haar arm. Gerhard groet en loopt, met zijn regenjas aan, de trap op en naar de werkkamer van Fischler. Hij gaat zonder kloppen naar binnen.
Fischler is aan de telefoon, maar hij beëindigt zijn gesprek zodra Gerhard in de deuropening verschijnt.
‘Herr Gerhard,’ zegt hij op een toon waarin zowel verrassing doorklinkt als verontwaardiging.
‘U hebt stukken voor me.’
Fischler wijst naar zijn bureau, waar een stapeltje van vier dossiers ligt.
Gerhard kijkt de mappen vluchtig door, en trekt een plasticzak uit zijn jaszak, waar hij ze voorzichtig inschuift.
‘Een infiltratie he?’ zegt Fischler met een geknepen stem. ‘Dit is allemaal hoogst ongebruikelijk, Herr Gerhard.’
‘U hebt met Bödel gesproken,’ zegt Gerhard op constaterende toon.
‘Niet alleen met Bödel.’
‘O, u hebt contact gehad met de collega’s in Keulen?’
‘Met de officier van justitie.’
‘Juist.’
‘Men is daar niet zo gecharmeerd van uw optreden.’
‘Verwijs hem maar naar Wiesbaden.’
‘Dat heb ik gedaan.’
‘Dan is dat in orde.’
‘En hoe gaat dit nu verder?’
Gerhard haalt zijn schouders op. ‘Voorlopig zal ik weinig op kantoor zijn,’ zegt hij.
‘Juist.’
‘De heren van het bureau zullen zichzelf moeten coördineren.’