De volgende ochtend begint euforisch. Penny is vroeg opgestaan en heeft om half negen de tafel gedekt met cornflakes en yoghurt, melk en warme broodjes. Ze heeft eieren gekookt. De keuken is dampig en geurig. Irmgard en Magda hebben goed geslapen en zijn allebei wakker geworden met het gevoel een prachtige droom te hebben gedroomd. Op een of andere manier lijkt Penny de belichaming van die droom, zoals ze hen glimlachend zit op te wachten.
Voor Irmgard Konopka lijkt de illegaliteit heel ver weg. Ze steekt een van haar onafscheidelijke gauloise-sigaretten op en inhaleert diep.
‘Jullie hebben hier een echte idylle,’ zegt ze.
‘Het is maar heel gewoon Mülheim,’ zegt Magda.
‘Nou, dat moet je niet zeggen,’ werpt Penny tegen. ‘Mülheim is best bijzonder.’
‘Ik kijk er naar uit de vrouwen te ontmoeten die hier actief zijn,’ zegt Konopka. ‘Sophie is een schat.’
‘Ja he.’
Konopka inhaleert en bekijkt haar sigaret. ‘Maar ik vraag me af,’ zegt ze, ‘heeft ze het soms moeilijk?’
‘Sophie?’ zegt Magda verbaasd.
Maar Irmgard haalt haar schouders op. Ze drukt haar sigaret uit op een schoteltje.
‘Wat gaan we doen,’ zegt Penny. ‘We zouden….’
Maar Konopka onderbreekt haar. ‘Het spijt me,’ zegt ze. ‘Ik heb dingen te doen. Ik moet bellen.’
‘Je kunt hier van de telefoon gebruik maken,’ zegt Magda.
Konopka schudt het hoofd. ‘Nee, nee,’ zegt ze.
Magda en Penny kijken elkaar aan. ‘Er is een telefooncel in het winkelcentrum,’ zegt Penny. ‘Ik loop wel met je mee.’
Maar ook dat aanbod slaat Irmgard Konopka af. Ze laat zich uitleggen hoe ze naar het winkelcentrum moet lopen, en om half elf gaat ze de deur uit, om op het eerste afgesproken tijdstip naar Berlijn te bellen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten