Als Gerhard op vrijdagochtend om kwart over acht bij het safehouse arriveert, staan de stagiairs er al te roken en met elkaar te praten. Twee jongemannen en een meisje. Karl, Hannes en Ilse. Hij kaffert ze uit, en jaagt ze naar binnen. Daar legt hij uit wat de bedoeling is. Van acht uur ‘s ochtends tot acht uur ‘s avonds. Zeven dagen per week. Ze proberen te klagen, maar daar maakt hij korte metten mee. Het dienstrooster mogen ze zelf opstellen, zegt hij. Buiten de tijden dat de basis bemand is, dient de telefoon te zijn doorgeschakeld naar een van hen drieën. Ook dat kunnen ze zelf regelen. Er moet een volledige dekking zijn, benadrukt hij. Absoluut geen lacunes. Het liaison moet permanent bereikbaar zijn. Als het rooster is uitgewerkt, kan het worden uitgetypt en gekopieerd. Eén exemplaar voor hemzelf.
Er is geen kopieerapparaat.
Er zijn hier in de buurt winkels waar ze kunnen kopiëren.
Er is zelfs geen typemachine.
Daar kunnen ze ook zelf voor zorgen.
Evenals voor de inrichting van de basis en voor wat er verder nodig is.
Hij telt op de tafel zeshonderd mark uit.
‘U bent hier ook?’ vraagt een van de jongens.
‘Soms,’ knikt Gerhard.
‘En als u hier niet bent?’
‘Dan ben ik hier niet.’
‘Bent u bereikbaar?’
Hij knikt. ‘Maar alleen als er zich iets belangrijks voordoet.’ Hij haalt zijn notitieblok tevoorschijn en scheurt er een blad uit, waarop hij zijn privénummer noteert en het nummer van het kantoor in Bonn Daarna wijst hij op de stapel Roodfrontdossiers die hij heeft meegenomen. ‘Dat is historische documentatie,’ zegt hij. Het is de bedoeling dat ze die stukken zorgvuldig doornemen en evalueren. Alle feitelijke informatie moet puntsgewijs worden samengevat en chronologisch geordend. Nieuwe informatie zal dagelijks binnenkomen via een koerier uit Bonn. Ze moeten die informatie inboeken, samenvatten en opbergen. Het samenvatten kan gebeuren via een puntenlijst, die hij op gezette tijden met degene die op dat moment dienst heeft zal doornemen. Is dat duidelijk?
‘Ik snap het niet goed,’ zegt het meisje aarzelend. ‘Wat doen we dan precies? Behalve die informatie verwerken bedoel ik natuurlijk.’
Gerhard slaat zijn ogen ten hemel. ‘U bent het liaison,’ zegt hij scherp.
Er is geen kopieerapparaat.
Er zijn hier in de buurt winkels waar ze kunnen kopiëren.
Er is zelfs geen typemachine.
Daar kunnen ze ook zelf voor zorgen.
Evenals voor de inrichting van de basis en voor wat er verder nodig is.
Hij telt op de tafel zeshonderd mark uit.
‘U bent hier ook?’ vraagt een van de jongens.
‘Soms,’ knikt Gerhard.
‘En als u hier niet bent?’
‘Dan ben ik hier niet.’
‘Bent u bereikbaar?’
Hij knikt. ‘Maar alleen als er zich iets belangrijks voordoet.’ Hij haalt zijn notitieblok tevoorschijn en scheurt er een blad uit, waarop hij zijn privénummer noteert en het nummer van het kantoor in Bonn Daarna wijst hij op de stapel Roodfrontdossiers die hij heeft meegenomen. ‘Dat is historische documentatie,’ zegt hij. Het is de bedoeling dat ze die stukken zorgvuldig doornemen en evalueren. Alle feitelijke informatie moet puntsgewijs worden samengevat en chronologisch geordend. Nieuwe informatie zal dagelijks binnenkomen via een koerier uit Bonn. Ze moeten die informatie inboeken, samenvatten en opbergen. Het samenvatten kan gebeuren via een puntenlijst, die hij op gezette tijden met degene die op dat moment dienst heeft zal doornemen. Is dat duidelijk?
‘Ik snap het niet goed,’ zegt het meisje aarzelend. ‘Wat doen we dan precies? Behalve die informatie verwerken bedoel ik natuurlijk.’
Gerhard slaat zijn ogen ten hemel. ‘U bent het liaison,’ zegt hij scherp.
Maar dat moet hij ze uitleggen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten