Na het weekend neemt Gerhard de bewaking over van de rechercheurs uit Oberhausen. Hij moet wachten tot in de middag voor Schneider opnieuw in actie komt. Met zijn twee lijfwachten maakt hij een eindeloos lijkende ronde om handelswaar uit te leveren in de underground van Bottrop, Recklinghausen, Dortmund, Bochum, Essen, Mülheim en Duisburg. De lijfwachten zijn inmiddels geïdentificeerd. Manny en Doll worden ze genoemd, Manuel Lopez, een Uruguayaan, Lawrence Delano Gowon, uit Nigeria. Gerhard volgt hen een poos tot hij er genoeg van heeft. Dan rijdt hij naar Düsseldorf, waar hij op de basis, bij een asbak vol peuken, een van de stagiairs aantreft, Hannes. Maar het team heeft niet stilgezeten. Het bureau is teruggezet in de erker, en het bed is weer in elkaar gezet. ‘Voor als er iemand even wil liggen,’ zegt Hannes. Als aanvulling op de boekenplanken in de erker zijn er langs de wanden stellages gebouwd, met planken die vooralsnog leeg zijn. In de vestibule staan twee dozen met splinternieuwe ordners, in hoek van de kamer een groot pak ongevouwen archiefdozen. Er is een grote bureauschrijfmachine geïnstalleerd, en er zijn bakjes voor in- en uitgaande post.
Ja, zegt Hannes, ze zijn begonnen aan de dossiers. Maar er is nog geen nieuwe documentatie binnengekomen. Er is nog niemand geweest.
Gerhard knikt. ‘Leg een opschrijfboek aan,’ zegt hij, ‘voor alles wat er voorbij komt. Bezoeken, telefoongesprekken, alles.’
De jongen lacht trots en trekt een bureaula open.
Maar Gerhard houdt hem kort. ‘Leg het op het bureaublad, naast de telefoon,’ zegt hij, ‘zodat niemand vergeet het te gebruiken.’
Geen opmerkingen:
Een reactie posten