[Wat voorafging]
Later die avond wandelen ze door het duister naar de plek die Gerhard heeft uitgekozen voor de brievenbus: een bedrijventerrein achter het treinstation. Tijdens de briefing was Schneider stil en in zichzelf gekeerd. Maar tijdens de wandeling wordt hij, zoals hij, de handen in de broekzakken, licht draaiend op de bal van zijn voeten naast Gerhard loopt, langzamerhand weer min of meer het haantje.
Hij schraapt zijn keel. ‘Maar Brandt,’ zegt hij. ‘Een aanslag op Brandt, dat kan toch helemaal niet.’
‘Hoezo niet,’ zegt Gerhard.
‘Wat een Scheisse!’
Gerhard zwijgt.
‘Wie heeft me verraden?’
De koerswijziging is zo plotseling dat Gerhard even het antwoord schuldig blijft.
‘Wie heeft me verraden?’ dringt de jongen aan. ‘In Keulen.’
‘O dat.’
‘Dat ja.’
Gerhard haalt zijn schouders op. ‘Je dacht toch dat het meisje dat gedaan had?’
‘Hannah?’
‘Het meisje Hannah heeft je verkwekt.’
‘Gelul.’
‘Ja?’
‘Zij wist van niets.’
‘O.’
‘Het was een ander.’
Gerhard knikt. ‘Misschien.’
‘Wie?’
‘Wie?’ Gerhard duikt dieper in zijn jas. ‘Wie denk je zelf.’
‘Een van de dealers?’
‘Wie van de dealers?’
Schneider schudt het hoofd. ‘Zij wisten er ook niks van.’
‘Weet je,’ zegt Gerhard, ‘als je je bezig houdt met illegale activiteiten, dan moet je leren op je tellen te passen. Dan moet je er een gewoonte van maken verder te kijken dan je neus lang is.’
‘Waren het de Turken?’
De leveranciers? Gerhard glimlacht.
‘Of was het Pohl?’ Plotseling gaat Schneider een licht op. ‘Godverdomme, dat is het! Het was Pohl he? Pohl!!’
Ze komen aan op de plek die Gerhard heeft uitgekozen, een opslagplaats, omgeven door een ijzeren hek. Gerhard toont Schneider een plek waar twee segmenten van het hek aan elkaar bevestigd zijn. Hij laat hem zien hoe hij een briefje kan achterlaten achter de bovenste klamp. Daarna vertrekt hij, zonder afscheid te nemen. Schneider laat hij achter. Als een geslagen hond.
Irmgard Konopka is niet ter sprake geweest.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten