Gerhard bukt zich en grabbelt tot hij een kiezelsteen in zijn vingers heeft, een gladde, platte steen van een paar centimeter, die hij onderhands op de stoep gooit, iets voorbij de plek waar de man staat. Onmiddellijk daarna komt hij in beweging. Hij zet snel vijf, zes stappen, en grijpt de man bij zijn kraag. Struikelend komen ze bij de glazen wand van de ingang terecht. Hij grijpt een rechteronderarm en draait die omhoog. De man bonst met zijn voorhoofd tegen het glas. Zijn haviksprofiel, zijn slecht geschoren wangen. Hij staat op het punt de benen onder de man uit te schoppen, als hij beseft wie hij onder handen heeft. Hij grijpt zijn linkerschouder en draait hem ruw om.
‘Chef,’ stottert de man, ‘wat doe je nou?’
‘Kasinke! Wat moet jij hier verdomme?’
‘Taxichauffeur, chef,’ zegt Kasinke.
Hij wijst op de taxi die in de verte geparkeerd staat.
‘Wacht op een vrachtje.’
‘Maak dat de kat wijs.’
Kasinke begint onbedaarlijk te lachen. Hij slaat zich op de knieën van plezier.
‘Dat had je niet gedacht, he, chef. Weet je wat het is, als er iets op je is aan te merken, dan is het dat je mensen wel eens onderschat. Ik ben hier al dagen, weet je dat. Niet permanent hoor, maar zo nu en dan kom ik een kijkje nemen.’
‘Een kijkje?’
‘Waar was je? Ik heb hier uren op je staan wachten.’
Gerhard kijkt de man onderzoekend aan.
‘Ongelogen, chef.’
‘Hoezo wachten?’
Geen opmerkingen:
Een reactie posten