Zondagochtend is het. Elf uur. Gerd Kaminsky schenkt zich nog een Apfelkorn in, maar in plaats van het glaasje op te pakken en ervan te nippen, laat hij zijn hand boven de lompe hoorn zweven van de witte telefoon die naast zijn fauteuil staat. Hij aarzelt. En aarzelt. En pakt tenslotte de hoorn op en draait een nummer.
Aan de andere kant van de lijn gaat de telefoon over. Eén keer, twee keer, drie keer. Na de vijfde keer wordt er opgenomen.
‘Hohenfels.’
Eigenlijk Von Hohenfels, maar het Von laten ze tegenwoordig liefst achterwege.
‘Udo,’ zei Kaminsky, zijn neiging wegdrukkend om met dubbele tong te praten. ‘Ik moet je even spreken.’
Een ogenblik is het stil aan de andere kant. Dan antwoordt Von Hohenfels voorzichtig. ‘Gerd?’
‘Neem me niet kwalijk dat ik stoor,’ zegt Kaminsky. Hij trekt zijn zakdoek tevoorschijn en veegt zijn lippen af. ‘Ik zit met een kwestie,’ zegt hij.
‘Ja?’
‘Het is een beetje gevoelig,’ gaat Kaminsky verder. ‘Jij zit voor de liberalen in de Commissie van toezicht...’
‘Bel je me over je werk?’
‘Het is belangrijk,’ zegt Kaminsky.
‘Mmm.’
‘Het betreft een van onze medewerkers. Je kent hem wel. Gerhard. Emmerich Gerhard.’
‘Gerhard, ja die ken ik wel. De coördinator.’
‘Ik ben bang…’ begint Kaminsky. Hij aarzelt even. ‘Ik ben bang dat hij bezig is met zaken die buiten de competentie van het bureau vallen,’ zegt hij.
‘Moet je dit niet met je diensthoofd bespreken?’ zegt Von Hohenfels.
‘Dit heeft een duidelijke politieke dimensie.’
‘Nou, nou.’
‘Het grijpt echt heel diep in.’
Het is even stil aan de andere kant van de lijn.
‘En je denkt dat je dit bij de Commissie aanhangig moet maken?’ zegt Von Hohenfels voorzichtig. Hij zwijgt even. Maar verzamelt dan kennelijk zijn moed. ‘Oké,’ zegt hij, ‘brand maar los.’
Geen opmerkingen:
Een reactie posten