192. Kanzleramt

[Wat voorafging]

Over het brede glinsterende laken van de Rijn glijden schepen stroomafwaarts en ploegen schepen stroomopwaarts, zonder dat het oog in hun kalme voortbewegen veel verschil kan ontwaren. Er zijn lange, zwarte rijnaken. Er zijn duwschepen, die immense bakken met kolen of ertsachtigheden voortstuwen, één bak, twee bakken, sommige schepen, met torenhoge kajuiten, duwen wel vier bakken, niet alleen stroomafwaarts, maar ook naar rechts, de rivier op. Aan boord van de schepen vallen niet veel tekenen van leven te bespeuren. Een glimp van een schipper aan zijn roer. Iemand die bezig is een dek schoon te spuiten. Iemand die, over de reling hangend, een stuk van de romp schildert. Een paar vrouwen die op deze zonnige vrijdagmiddag was aan lijnen hangen. Alles met een rust en een doelbewustheid die bijna onwerkelijk lijken.
In het Kanzleramt, in een kleine vergaderzaal, zit Willy Brandt met zijn buitenlandadviseurs om tafel. Het hoge voorhoofd onder de uiachtige kruin staat op storm, en hij bijt verwoed op een cigarillo, terwijl hij al dan niet luistert naar zijn adviseurs, vijf, zes keer dezelfde beschaafde, enigszins gladde jongemannen, die hem om de beurt de les lezen.