‘De geobserveerde,’ zei Gerhard.
‘Ja, ja,’ zei de man een tikje geërgerd. Maar wat was nu de bedoeling?
‘Wachten,’ zei Gerhard.
‘Tot wanneer?’
‘Tot hij terugkomt.’
Maar Schneider kwam niet terug, niet die dag en ook de volgende dag niet.
En dat was misschien slecht nieuws.
Aan de andere kant, er was ook goed nieuws. Tenminste, dat meende Karl, de medewerker van dienst die hij de volgende ochtend op het operatiecentrum aantrof. Hij meldde met een van opwinding dichtgeknepen stem, dat er al de avond tevoren, bij de eerste controle van de brievenbus, een bericht was aangetroffen.
Hij liet het zien.
Een verkreukeld vodje, waarop met onhandige blokletters een bestelling werd opgegeven.
TWEE DETONATORS (SLAGPIJPJE)
Gerhard draaide het briefje om, maar de achterkant was leeg. Kennelijk had zijn infiltrant er niet aan gedacht de plaats op te geven waar de bestelling moest worden afgeleverd.
‘Prachtig nieuws, he?’ zei Karl.
Gerhard perste zijn lippen opeen, en knikte.
‘Dit is toch van onze infiltrant?’ zei Karl, plotseling onzeker. Hij keek Gerhard vragend aan, maar die reageerde niet.
‘Het ziet er naar uit dat hij aan de slag is gegaan,’ zei Karl. ‘Wat zou de bedoeling zijn?’
‘Waarschijnlijk is het een proefbestelling,’ zei Gerhard.
Aha.
Maar we gaan leveren natuurlijk.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten