Van Winckelmann komt hij minder gemakkelijk af.
‘En nu?’ zegt de man van de veiligheidsdienst, als ze weer in de auto zitten, op weg terug naar Düsseldorf.
‘En nu wat?’
‘Ik weet niet wat je van plan was, maar één ding lijkt me wel duidelijk, het heeft niet gewerkt.’
Gerhard haalt zijn schouders op.
‘Je informant heeft amok gemaakt.’
‘Dat weet ik niet.’
‘Nou, ik weet het wel. Heb je nog contact met hem? Weet je waar hij zich bevindt?’
Gerhard zwijgt.
‘Wat is nu de volgende stap?’ houdt Winckelmann aan. ‘Gaan we nu alle opsporingsmiddelen inzetten? Gaan we er hard in?’
Gerhard lacht minachtend. ‘Waar?’ zegt hij. ‘Bij dat meisje?’
‘Dat meisje is verdwenen,’ zegt Winckelmann.
Gerhard knikt. ‘De politie Hannover heeft er een zootje van gemaakt,’ zegt hij.
‘Bij Pohl hoeven we niet te zijn,’ zegt Winckelmann. ‘Wat blijft er over? Oberhausen. En dat zomerhuisje, waar was het ook weer, in Rühle. En we hebben die lijfwachten…’
‘Die hebben er waarschijnlijk niets mee te maken.’
‘…en we kunnen zijn klanten aan de tand voelen.’
Gerhard tuit zijn lippen.
‘Het komt goed,’ zegt hij.
Winckelmann ontploft. ‘Wat komt goed?’ schreeuwt hij. ‘Wat komt goed, godverdomme?’
‘Hij komt terug.’
‘Hij komt terug?’
‘Het was een proefproject,’ zegt Gerhard. ‘Hij wil laten zien dat hij zelf de touwtjes in handen heeft.’
Geen opmerkingen:
Een reactie posten