‘Nou moet het godverdomme niet gekker worden,’ zegt die zonder omwegen. ‘Klopt het dat jij zelf knalpijpjes hebt geleverd aan die infiltrant van je?’
‘Hoe kom je daarbij?’
‘Waar haal je het idee vandaan?’
Gerhard zwijgt.
‘Je bent godverdomme medeplichtig!’
‘Het was onderdeel van de operatie,’ zegt Gerhard kil.
‘Je bent gek.’
‘Ik handelde overeenkomstig mijn instructies.’
Er valt een stilte aan de andere kant van de lijn.
‘Ja goed,’ zegt de man uit Keulen tenslotte. ‘Maar toch…’
‘Maar toch?’
‘Het spijt me, Emmerich, zegt Winckelmann. ‘De zaak is nu in handen van de het bureau van Meyer. Wij hebben er onze handen van afgetrokken.’
Wat overigens niet betekent - en dat is dan weer een meevaller - dat het steunpunt in Düsseldorf niet langer operationeel kan blijven. Handen ervan af betekent kennelijk niet dat Winckelmann niet graag een vinger in de pap houdt. En er is zelfs nog een sprankje goed nieuws. Deibel in Hannover heeft toegezegd dat de politie daar de zaak niet op de spits zal drijven.
Winckelmann belt af met de belofte hem op de hoogte te houden van ontwikkelingen.
Die avond kijkt Gerhard televisie. Hij komt terecht bij het zoveelste debat over de Oostpolitiek. Ditmaal met Rainer Barzel, de oppositieleider van het CDU.
Zijn blik blijft landerig hangen bij het kuise decolleté van de gespreksleidster.
Zijn hand ligt zoals gewoonlijk werkeloos in zijn kruis.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten