De reden van al dat gedrink is dat Dreyfuss een mislukkeling is, zegt Magda bitter. Dat kun je wel nagaan. Al bijna veertig, en referendaris bij de gebouwendienst. Dan ben je geen succes toch? Dan heb je geen carrière gemaakt. En dan maar zuipen.
Magda kijkt Gerhard met grote ogen aan.
Maar hij negeert dat.
Een heel rare man is Dreyfuss, gaat ze verder. Altijd sarcastisch. En hij had zoiets naars over zich. Zo iets duisters. Alsof hij een geheim verborg, had iemand van de vrouwenraad wel eens gezegd. Maar dat geeft hem toch niet het recht zijn vrouw te mishandelen. En zijn kinderen…
‘Vrouwenraad?’ onderbreekt Gerhard haar. ‘Wat voor vrouwenraad?’
Ze kijkt hem wantrouwend aan.
‘De vrouwenraad hier in Mülheim,’ zegt ze ontoeschietelijk. Ja, er is hier een vrouwenraad. Ja, ze zit in het bestuur. Maar daar gaat het nu niet om. Het gaat om Sophie. Die zo lief is, zo zachtaardig. Zo kwetsbaar.
‘Je bent sentimenteel.’ zegt Gerhard.
‘Denk je?’ zegt Magda weifelend.
Hij lacht een geheimzinnig lachje. ‘Mag ik nog een kop koffie?’ zegt hij. ‘Nu ik hier toch ben.’
‘Maar wat moeten we doen?’
‘Luister,’ zegt hij….
Maar hij wordt onderbroken doordat Penny op kousenvoeten de keuken binnen komt. Ze kijkt de grote, cynische man, die in zijn regenjas aan tafel zit, nieuwsgierig aan. Dus dat is Herr Gerhard. Ze loopt naar hem toe, en geeft hem een hand.
‘Ik weet niet of Magda het heeft gezegd,’ zegt ze. ‘Ik ben Penelope Escher. Ik woon hier in huis. Tijdelijk.’
‘Ik heb hem alles verteld,’ zegt Magda.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten