242. Rühle

[Wat voorafging]

Putschisme! Zo’n reactie is typisch voor Anna, denkt Schneider later die avond. Net zoals de vastbeslotenheid waarmee ze weigert op de zaak door te gaan. Soms lijkt het of ze afkomstig is uit een andere werkelijkheid. Een wereld waar alle beslissingen met het verstand worden genomen. En alleen met verstandelijke argumenten kunnen worden aangevochten. Als je ze tenminste wilt aanvechten. En als je dat wilt, dan ben je misschien Raabe, of Staüberle, of Eva Richter, maar niet Schneider. Als je Schneider bent, en vooral Mehmet Schneider , dan houd je je gewoon aan wat ze wil. Dan heb je seks met haar. Tot ze er genoeg van krijgt. En daarover ga je niet in discussie.
Anna was blij toen hij weer kwam opdagen. Daar is hij zeker van. Maar kennelijk vindt ze nog steeds dat de seks voorbij is. Om wat voor reden dan ook. Niet overigens omdat ze het nu met Uwe Kranz doet. Daar is hij wel zeker van. Het tweepersoons bed in de slaapkamer wordt maar door één persoon beslapen. Kranz slaapt op de vliering, waar ook hemzelf, toen ze maandagnacht terugkwamen uit Freden, een plaats is aangewezen. En met Raabe doet ze het ook niet. Voor hem is een soort kermisbed gemaakt in de huiskamer. Een vreemde vrouw, Anna. Zo godvergeten onhandig. En tegelijkertijd zo beslist. Zo idioot zelfverzekerd. Echt of ze uit een andere werkelijkheid komt. Nee, sterker nog, of ze op de een of andere manier boven de werkelijkheid staat. 

Schneider doet nauwelijks een oog dicht, die nacht. Naast Kranz, die de slaap der onschuldigen slaapt, draait hij om en om op zijn oncomfortabele bed. Bijt in zijn kussen. Kreunt van ellende als hij terugdenkt aan de stomme opmerkingen die hij heeft gemaakt. Een aanslag op de Bondskanselier, godverdomme. Echt een eersteklas actie. Allemaal in detail uitgewerkt. Een serieuze groep. Betrouwbaar. Ze kunnen ons aan wapens helpen. Ze hebben… Ze hebben een compleet arsenaal… En explosieven… Godverdomme. Uiteindelijk gaat hij toch onder zeil.
De volgende ochtend tegen half negen schudt Kranz hem wakker.
‘Wat dacht je ervan?’
‘Waarvan?’
‘Frau Anna wil overleggen.’
Wat hem, lul dat hij is, als een speer in de benen brengt.