Maandag begint Schneider in arren moede zijn dealers af te rijden, om te zien of hij daar meer aan de weet kan komen. Maar ook daar is het resultaat niet bemoedigend. In Recklinghausen spreekt hij met Günther Flick, die woedend is. Flick is een van zijn favoriete klanten, een langharige monteur die werkt in een BMW-garage, de garage waar hij indertijd de auto heeft laten keuren die hij van Pohl heeft gekocht. De auto bleek een defect te hebben aan de koppakking, waardoor het koelwater steeds aan de kook raakte. Een lastige reparatie, die Flick voor 300 mark zwart voor hem uitvoerde, in een schuurtje bij zijn huis. Toen hij, ergens half oktober, de auto kwam ophalen, raakten ze aan de praat. Het eind van het liedje was dat er een zakelijke overeenkomst werd gesloten, die voor beide partijen lucratief bleek. Flick nam begin november wekelijks al 150 gram weed af, en er zat nog plenty groei in de business, had hij verzekerd, de laatste keer dat Schneider hem zag.
Als Schneider hem dinsdag opzoekt, bij zijn werkgever, reageert de monteur als door een wesp gestoken.
‘Dat werd godverdomme wel tijd,’ sist hij terwijl hij naast Schneider in diens auto schuift. ‘Rijden!’
De monteur blijkt sinds 9 november niet meer te zijn bevoorraad.
Wat was er aan de hand? Dacht Schneider soms dat hij van de lucht kon leven?
Manny en Doll? Dat is die zwarte toch? En die andere, dat was er toch eentje ergens uit Zuid-Amerika? Nee, die had hij sinds de negende niet meer gezien. Had hij ze moeten zien? Had hij op ze moeten letten? Schneider schudt het hoofd. Een probleempje, zegt hij. Een logistiek probleempje, weet je wel. Flick moet gewoon even geduld hebben. Hij hoopt dat het binnen een paar dagen is opgelost. Dan kan hij gewoon weer leveren. Weer honderdvijftig gram? Driehonderd! Nee, daar is geen denken aan. Als Flick per se wil, kan hij 200 gram leveren. Of misschien iets meer.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten