Ze rijden naar de bar van een van de sportscholen waar Schneider de afgelopen week zeker twee keer langs is geweest en vinden daar Manny, halfdronken boven een rum-cola. Even later zitten ze met zijn drieën aan een van de tafeltjes. Het was allemaal een misverstand, bezweert de Uruguayaan. Zaterdag, had Manny onthouden. Zaterdag. Nee, echt. Schneider kon het draaien of keren zoals hij wilde, maar zaterdag was de dag. Dat was wat Manny met Schneider had afgesproken. En zaterdag was hij er geweest. Reken maar. En vanaf zaterdag iedere dag. Iedere middag.
Want er is stront aan de knikker, weet je wel. Het probleem is dat Babayassin niet wil leveren. Nee, man, ik zweer je. Wanneer hadden ze elkaar gezien? Dat weekend. De maandag daarop, op het afgesproken tijdstip, zijn Doll en hij naar de Margarethenhöhe gereden, naar de garage waar de Turkse handelaar wekelijks de afgesproken kilo’s leverde. Baba was er niet. Alleen die Turk, die met die rattenkop. ‘Waar is de baas?’ vroeg de hufter. ‘Is er niet,’ zei Manny. Gewoon, zoals ze afgesproken hadden. De man had Doll en hemzelf vanachter zijn tafeltje heel lang, heel aandachtig aangekeken, terwijl hij op zijn nagels zat te kluiven. Tenslotte maakte hij een gebaar gemaakt. ‘Opdonderen,’ zei hij. Manny en Doll hadden bezwaar gemaakt. Op fatsoenlijke toon. Ze hadden gezegd dat ze hier waren om in te kopen. Gewoon, volgens de afspraak. Maar de Turk wilde niet luisteren. Hij had een gebaar gemaakt met een Turkenhand vol van die achterlijk grote ringen, en daarop stapte er een stel gewapende Turkse zwaargewichten naar voren.
‘Babayassin, hij wil niet meer leveren,’ zegt Doll met opgetrokken schouders en een gebaar alsof hij de hele situatie als een offerande opdraagt aan de goden die in zijn verre Afrikaanse thuisland het lot bestieren. ‘Hij zegt dat wij politiek zijn.’
‘Politiek?’ zegt Schneider verontwaardigd.
‘Hij is gek baas,’ zegt Doll. ‘Maar de klanten, weet je wel, zij klagen natuurlijk.’
Geen opmerkingen:
Een reactie posten