Piekeren is niet iets dat Norbert Gutschein vreemd is. Al lang geleden heeft hij voor zichzelf uitgemaakt dat het er gewoon bij hoort. Piekeren is, voor een historicus, die immers niet alleen tot taak heeft kennis te nemen van historische feiten, maar die zich daar ook een mening over moet vormen, een onmisbare eigenschap. Een beroepsdeformatie, die hij heeft meegenomen in het leven van alledag - ook al is die daar maar al te vaak knap hinderlijk. Doorsneemensen piekeren veel minder dan historici, en zijn daardoor geneigd zijn contemplatieve geaardheid te interpreteren als besluiteloosheid, of nog erger, als gebrek aan gezond verstand. Toch hecht Gutschein aan zijn piekerzucht, en eerlijk gezegd is het voor hem een van de aantrekkelijke aspecten van zijn baan bij het Coördinatiepunt Politiek Gemotiveerde Gewelddaden dat die zijn beschouwelijke aard alle ruimte biedt. Sterker nog, hij weet wel bijna zeker dat in deze ambtelijke omgeving zijn neiging tot piekeren hem zelfs een zeker aanzien verschaft. Misschien niet bij Weiss en Hahn, die alles minachten wat niet in hun kraam te pas komt. Maar wel bij de anderen. Bedachtzaam, heeft Fischler hem wel eens genoemd.
Wat allemaal goed en wel is, maar in de periode na de aanslag in Kleefeld dreigt het gepieker uit de hand te lopen. Het begint een obsessie te worden. Wanneer is dat begonnen? Eigenlijk al sinds begin november, sinds op het kantoor van de Sicherungsgruppe het gerucht is doorgedrongen dat hun coördinator, Emmerich Gerhard, betrokken is bij een poging om een infiltratie uit te voeren in de extreem linkse Roodfrontbeweging. Gutschein heeft daar ernstige bedenkingen bij. Niet zozeer omdat hij sympathie heeft, of zelfs maar begrip, voor de denkbeelden die uit de groep van Christian Staüberle en Eva Richter de openbaarheid bereiken. Dat vindt allemaal weinig weerklank bij zijn in wezen conservatieve aard. Wat hem verontrust is de rol van de Sicherungsgruppe. Hij wordt gedwongen zich af te vragen welke middelen in een rechtsstaat mogen worden ingezet om radicalisme als dat van de Roodfrontgroep te bestrijden. Wat het allemaal nog ingewikkelder maakt, is dat over de operatie van hun Herr Gerhard op het kantoor officieel vrijwel niets bekend is. Wat de bureaumedewerkers weten, is grotendeels, wat!, vrijwel volledig, te danken aan de naspeuringen en speculaties van Hahn en Weiss. Die misschien wel even dubieus zijn als de activiteiten waarvan ze Gerhard verdenken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten