[Wat voorafging]
Als het vliegtuig landt is het over vieren en het begint in Warschau al te schemeren. Tegen de tijd dat Brandt kan uitstappen is het vrijwel donker. Er valt een ijskoude motregen. Er zijn booglampen, die het platform beschijnen met hun doorwasemd licht, maar niet genoeg. Een oostblokvliegveld op een druilerige decemberavond. Deprimerender kan niet. In de deur van het vliegtuig knoopt Brandt zijn lange winterjas tot de kin toe dicht en hij daalt met de moed der wanhoop de vliegtuigtrap af.
Beneden, op het beton, staan partijleider Gomoelka en president Cyrankiewicz hem op te wachten, met achter zich, exact volgens protocol, een schaar zwarte oostblokvogels. Handen schudden. Een lastig zinnetje in het Pools uitspreken. Lopen. Cyrankiewicz, die persoonlijk zijn rug dekt. Daarachter Gomoelka, Scheel, Bahr, en Duckwitz, die de vooronderhandelingen grotendeels voor zijn rekening heeft genomen. Daar weer achter een schaar Polen. En tenslotte het schorriemorrie van de overige delegatieleden. Er wacht hem een erehaag van soldaten met de gebruikelijke, maar altijd angstaanjagende strakke gezichten. Er is een vlag die gegroet moet worden, met franjes die doen denken aan rafelranden. Polen ten voeten uit. De algehele malaise is van dien aard dat hij een snik moet onderdrukken. Daarna de auto’s in. Wolga’s hier, in plaats van Mercedessen, maar niet minder log. Cyrankiewicz naast zich, ditmaal, en niet Scheel, die in de tweede auto zit. In de auto een ongemakkelijk zwijgen, omdat Brandt geen Pools spreekt, en hij geen idee heeft of de man naast hem aanspreekbaar is in het Duits of desnoods het Engels. Hij zoekt even naar de povere zinnetjes Russisch die hij ter beschikking heeft, maar besluit daarvan af te zien, ook om zijn lotgenoot niet onnodig te kwetsen.
Ze bereiken de overdonderende barokweelde van het slot Wilanow, de plek waar de Duitse delegatie zal worden ondergebracht. Cyrankiewicz wendt zich tot hem met een vermoeid lachje, en vraagt in heel aanvaardbaar Duits wat hij ervan vindt.
‘Mooi,’ zei Brandt. ‘Oud?’
‘Het is na de oorlog weer opgebouwd,’ zegt de president op verontschuldigende toon. ‘In ‘42 is het door de Wehrmacht grotendeels vernietigd.’
Brandt incasseert dat met een ernstig gezicht.
‘Morgen, na de ceremonie van de verdragsondertekening, is er gelegenheid om uitgebreider van gedachten te wisselen,’ zegt Cyrankiewicz.
Wat misschien wishful thinking is.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten