Terug in zijn auto kijkt Gerhard de surveillancerapporten vluchtig door en gooit ze daarna op de achterbank. Hij klikt zijn dashboardkastje open en haalt, met het onrustige gevoel dat hij zich overgeeft aan een obsessie, de lijst tevoorschijn van de adressen die Schneider heeft bezocht toen hijzelf hem op 9 november bij zijn ronde langs zijn klanten was gevolgd.
Een laatste kans. Nog één poging voor hij de handdoek in de ring gooit. Hij rijdt de adressen een voor een af, maar hij beseft al voor hij zijn ronde heeft voltooid dat dit niets zal opleveren. Dus kiest hij er een uit, een commune, die gevestigd is in een morsig, met graffiti volgekladderd kraakpand. Hij zet zijn auto op een strategisch punt, en begint een lange wacht.
Pas op woensdag heeft hij beet. Vroeg in de middag stopt er pal voor de deur van het kraakpand een grijze Ford Taunus, met achter het stuur Manuel Lopez. De Uruguayaan claxonneert twee keer en op dat signaal komt er vrijwel onmiddellijk een bleke, bebaarde langharige door de voordeur naar buiten. De man schuift naast Lopez op de voorbank van de auto. De transactie vindt snel en zakelijk plaats. Binnen vijf minuten stapt de hippie weer uit en glipt terug de voordeur in. De Uruguayaan voert nog een paar onduidelijke manipulaties uit - misschien houdt hij een administratie bij - en trekt daarna op.
Gerhard volgt hem.
En blijft hem volgen bij zijn ronde langs zijn klanten, zonder dat er veel opzienbarends gebeurt. De volgende dag herhaalt hij zijn exercitie, terwijl hij bozer en bozer wordt, eerder op zichzelf dan op Lopez, die onverstoorbaar zijn werk doet.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten