Als hij arriveert is het al half twaalf geweest. Hahn maakt zorgvuldig de balans op van de omgeving, zodat hij op de terugweg op correcte wijze zijn aantekeningen kan aanvullen. Een rustige straat, met op een werkdag maar hier en daar een auto aan de stoep. Upper middle class? Middle middle class. Ambtenaren en zelfstandigen.
Het adres dat hij heeft genoteerd is dat van een kleine jugendstilvilla die oprijst in een door de winter genadeloos kaalgeslagen tuin. Hahn maakt het tuinhekje open en loopt naar de voordeur. Hij belt aan en wacht. Hij belt nog een keer. En nog een keer. Er wordt niet open gedaan. Hahn aarzelt en kijkt om zich heen. De straat is uitgestorven en ook in de huizen is geen beweging waarneembaar. Dus stapt hij opzij, de tuin in, om door het raam te kijken. Niets. Hij aarzelt opnieuw, maar dan verzamelt hij moed en schuifelt verder, naar rechts, de hoek om, en beweegt zich zijdelings als een krab langs de blinde zijmuur.
Achter het huis bevindt zich een betegeld plaatsje. Een bijkeuken. Hahn gluurt door het achterraam. Daar ziet hij, in een soort studeerkamer, een menselijke gestalte, die als een zoutzak achter een bureau zit. Hij tikt op de ruit, en de gestalte komt met een schok in beweging. Hij stoot een fles van het bureau en loopt wankelend naar de achterdeur.
‘Wat wilt u?’
Hahn houdt zijn legitimatie op. ‘BKA,’ zegt hij.
De man loenst. ‘BKA?’ zei hij met dubbele tong. ‘Van de advocaat?’
‘Mag ik even binnenkomen?’
Geen opmerkingen:
Een reactie posten