‘En jij?’ vraagt Gerhard.
Ze perst haar lippen op elkaar. ‘Wil je het weten?’ zegt ze.
Hij zwijgt.
‘Ik ben gek,’ zegt ze. ‘Bij mij is het nog veel erger uit de hand gelopen.’
‘Wil je je aangeven?’
Ze kijkt hem aan. ‘Hoe kom je erbij,’ zegt ze.
‘Je gaat gewoon door?’
‘Wat moet ik anders?’
Ze lopen zwijgen verder over de verende dennennaalden.
‘Mislukte politieman ontmoet mislukte terroriste,’ zegt hij grimmig.
‘Denk je?’
‘Denk jij niet?’
‘Mislukt, geslaagd? Wat betekent dat?’ zegt ze. ‘Het zijn termen voor incidenten. Als je het van een hoger abstractieniveau bekijkt, is alles vloeibaar.’
‘De geschiedenis zal er over oordelen,’ zegt hij sceptisch.
‘Denk je niet?’
‘Zeker.’
‘O, Emmerich,’ zegt ze. Het is de eerste keer dat ze hem bij zijn voornaam noemt. ‘Wat een puinzooi,’ zegt ze, ‘wat een puinzooi.’
Hij zwijgt.
‘Weet je, vanmorgen stelde Mehmet Schneider me voor te emigreren. Naar Bolivia.’
‘En? Doe je het?’
‘Wat kan ik doen?’ zegt ze. ‘Wat kan ik in vredesnaam doen?’
Hij zwijgt.
‘Er zit geen lijn in. Er is geen lijn in te krijgen. Het is net een lawine. Het overkomt je. En in godsnaam, in godsnaam…’
Ze maakt haar zin niet af.
Hij pakt haar bij de schouder en trekt haar tegen zich aan.
Maar ze houdt zich zo stijf als een plank.
‘Dat is voorbij,’ zegt ze.
‘Nee,’ zegt Gerhard. ‘Het is niet voorbij.’
‘Alsjeblieft,’ zegt ze.
Ze maakt zich los uit zijn armen en loopt weg.
Hij steekt zijn handen in zijn jaszak en kijkt haar na.
Hij heeft een erectie van pure ontroering.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten