394. Geen kinderspel

[Wat voorafging]

Na het telefoontje van Metzger, is Kasinke dinsdagochtend vroeg vanuit het Rijnland naar Berlijn gereden. Toen hij aankwam op de Ohlauerstrasse, trof hij daar de chef aan, Emmerich Gerhard. De politieman was met een boos gezicht bezig de verblijfsruimte te ontdoen van de naziparafernalia die zich er in de loop van de tijd hadden opgehoopt. Hakenkruisen, ss-insignes, dat soort zooi.
‘Chef!’ zei hij.
Gerhard keek op van zijn bezigheden. ‘Kasinke,’ zei hij. ‘Help even mee.’
Wat hij graag deed. Want Kasinke was geen nazi. Dat echt niet. Nazi’s, dat zijn domme klootzakken. Ouwe lullen, die kwaad zijn om iets waarover niemand die bij zijn volle verstand is zich kwaad maakt. Of anders Halbstarken, snotneuzen die geilen op iets waar ze de ballen niet van afweten. Lui waar Kasinke geen respect voor heeft. Geen greintje. Lui die het vaderland te schande maken. Die een belediging zijn voor waar goede Duitsers hun zelfrespect aan ontlenen. Kasinke is iemand van hard werken, zelfverloochening. Respect voor het algemeen belang. Want daar draait het uiteindelijk om. Hoe deze zooi hier terecht was gekomen, was hem een raadsel. Samen met Gerhard pakte hij stevig aan, en binnen een uur zag de kelder eruit, zoals hij eruit hoorde te zien. Strak. Professioneel. Klaar voor actie.
In de loop van de dag kwamen ook de andere teamleden opdagen. Twee man. Goede bekenden. Schulze en Kessler. Ex-politiemensen, die van de hoed en de rand weten. Mannen die, net als Kasinke zelf, in het verleden waren ingeschakeld bij speciale operaties.
Kessler was indiscreet. Hij begon erover, al kort na zijn aankomst.
‘Speciale operatie, chef?’ vroeg hij. ‘Sectie Vier?’
Maar Gerhard legde hem het zwijgen op.
‘De briefing is maandag,’ zei hij.

Maandag. Dat is vandaag. En alles is er klaar voor. Voor zover Kasinke kan zeggen. In het safehouse ligt, op de tafel die tegen de wand is geschoven, de uitrusting uitgestald die Gerhard persoonlijk in de loop van de week heeft binnengebracht. De zwarte overalls, de bivakmutsen, de patroongordels. De rugzakken met de rest van de apparatuur. En de glanzende zwarte Skorpion vz/62 geweren, de zwaardere versie, met 9mm parabellum munitie. Nieuw af fabriek, maar inmiddels al minstens zes keer gedemonteerd en weer in elkaar gezet, totdat de teamleden vertrouwd waren met alle ins en outs. Oostbloktechnologie. Simpel, lomp, maar totaal betrouwbaar. Vrijdag en zaterdag hadden ze de wapens ingeschoten op de schietbaan. Wat deze operatie ook inhoudt - en ze hebben daarover gespeculeerd, allerlei mogelijkheden zijn de revue gepasseerd - zeker is dat het geen kinderspel wordt.