Het is inmiddels negen uur geweest. De teamleden liggen op hun britsen en luisteren naar het gekraak van de portofoon. Naarmate X-ray nadert, stijgt de spanning. De mannen worden meliger en meliger. Nu gaat het zelfs al over de vergoeding die ze voor deze actie krijgen, een onderwerp dat tot dusver taboe was. Kasinke begint er zelf over.
‘Wat vang jij hier eigenlijk voor?’ vraagt hij aan Schulze.
‘Jij?’
Hij haalt zijn schouders op.
‘Nou?’
‘Vijf mille?’ zegt Kasinke aarzelend.
‘Zes mille,’ blaft Kessler vanaf zijn brits.
‘Zes mille,’ echoot Schulze onmiddellijk.
‘Hoe kan dat?’ zegt Kasinke, boos overeindkomend.
Schulze haalt zijn schouders op. ‘Ik weet niet,’ zegt hij. ‘Het zal wel de mate van deskundigheid zijn.’
Dat brengt Kasinke tot zwijgen. Maar even later is zijn woede zo hoog opgelopen dat hij toch zijn mond niet kan houden. ‘Waarom ben jij er eigenlijk uitgevlogen?’ vraagt hij Schulze.
Die grijnst. ‘Hoer klappen gegeven,’ zegt hij.
Ze lachen.
‘Ja zo gaat dat. En jij?’
Kasinke haalt zijn schouders op.
‘Ook hoeren geschopt,’ constateert Kessler.
‘En nu? Je rijdt op een taxi he?’
‘Yep.’
‘En je werkt voor Metzger?’
‘Voor die lul?’ zegt Kessler.
‘Ik werk niet voor die lul,’ zegt Kasinke verontwaardigd. ‘Mijn baas...’
‘NPD?’ vraagt Kessler.
‘NPD?’ zegt Kasinke. ‘Donder toch op. Dat heb ik toch al eerder gezegd. Dat zijn Halbstarken. Tuig van de richel. Daar willen we niks mee te maken hebben.’
‘We? Wie zijn we?’
‘Wij,’ zegt Kasinke
‘Wat denken wij?’ zegt Schulze.
‘De wereld is rot,’ zegt Kessler gehoorzaam.
‘En hoe komt dat?’
‘Door de linksen.’
Kessler giechelt dom.
‘Stil!’ zegt Schulze.
Buiten wordt een geluid hoorbaar. De deur gaat open. Er loopt iemand de trap af.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten