406. De bus rijdt

[Wat voorafging]

Gerhard komt binnen.
Ze kijken op hun horloges. 2120.
Gerhard groet de mannen en gaat aan de tafel zitten.
‘Alles kits, chef?’
Hij knikt.
‘Je denkt dat het bijna zover is?’
Gerhard gebaart: wachten.
Ze zwijgen.
En wachten.
2130.
2140.
De portofoon boven Schulzes brits kraakt.
‘Alpha, alpha, Charlie hier. Over.’
Schulze gaat op zijn knieën zitten en bedient het apparaat. ‘Ja Charlie, kom er maar in.’
‘X-ray!’ zegt de stem van Schlesinger. ‘X-ray.’
‘ X-ray,’ zegt Schulze. ‘Begrepen.’
‘Hij is gaan wandelen. Vijf minuten geleden.’ Schulze kijkt uit zijn ooghoek naar Gerhard, die niet beweegt. ‘Ja, ja,’ zegt hij. ‘Begrepen.’
‘Hij is met Guillaume,’ zegt Schlesinger. ‘Met Günther Guillaume. Alleen zij twee.’
‘Begrepen.’
Even is het stil aan de andere kant. Dan barst Schlesinger los. ‘Te gek man, echt gewoon te gek. Jullie gaan los? Nu?’
‘Begrepen!’
‘Ik hoor hier trouwens een nieuwtje,’ gaat Schlesinger verder. Hij is zeker gek geworden. Of hij heeft zijn tong niet meer onder controle.
‘Die Guillaume, he, dat is waarschijnlijk een DDR-agent.’
Gekraak, gekraak.
Gerhard staat op van tafel en grijpt de portofoon.
‘Het is rare wereld, weet je,’ grinnikt Schlesinger door het gekraak heen.
‘Wat zeg je man,’ snauwt Gerhard. ‘Ik versta je niet.’
‘Rare wereld,’ zegt Schlesinger.
‘Ja, klaar,’ zegt Gerhard.
Hij schakelt de portofoon uit.
De teamleden zijn van hun britsen gekomen.
‘X-ray,’ zegt Schulze. ‘En Yankee en Zulu. En sluiten.’
Gerhard steekt de portofoon in zijn zak en maakt een gebaar.
De mannen lopen naar de tafel bij de muur. Dit is perfect geoefend. Ze pakken een voor een hun uitrusting van de tafel. Hangen de geweren aan hun schouder en glippen naar buiten. De stenen treden van de trap op. Voor de deur geparkeerd staat een geblindeerde bestelbus. Grauw in de grauwe winternacht. Kessler en Schulze openen de deur van de laadbak. Gerhard glijdt achter het stuur. Kasinke naast hem.
De bus rijdt weg.