Maar nu is hij back in business. Goed, niet echt legaal, maar in ieder geval semilegaal. Speciale operatie. Heftig misschien. Maar wie is hij om te oordelen. Er zijn wel meer rare dingen gebeurd. Na afloop een borrel. En als het meezit over een paar jaar een lintje. Kasinke kijkt naast zich. Naar Gerhard, die onbewogen op de weg kijkt en het stuur door zijn handen laat glijden.
De eerste fase van de operatie verloopt vlekkeloos. De bestelauto vindt snel en ongehinderd het startpunt van de operatie aan de Hanseatenweg, bij de Akademie für Künste. In de verte dreunt, ook om 10 u ‘s avonds, het verkeer van Berlijn. Maar deze plek is uitgestorven. De mannen stappen uit. Gerhard gaat voor. Over het hek, langs het dode gebouw, de struiken in. Hij heeft deze route kennelijk bestudeerd. Hij leidt het team zonder een ogenblik te aarzelen naar de plek waar ze zich zullen omkleden.
Het is hier pikdonker, en het ziet er angstaanjagend uit. De struiken zijn borstelig van de kou.
‘Min vijf graden,’ zegt Kasinke, die de thermometer onder zijn beheer heeft.
De mannen trekken hun monochrome grijze overalls aan. Ze trekken, tegen de kou, de bivakmutsen vast over hun hoofd. Kasinke ziet dat Emmerich Gerhard precies dezelfde overall draagt als de andere teamleden. Het enige verschil is de band om zijn bovenarm die aangeeft dat hij het commando voert.
De wapens hangen gebruiksklaar over de schouders. Vier Skorpion vz/62 machinepistolen, ideale wapens voor operaties van korte afstand, die zo nodig met één hand afgevuurd kunnen worden, maar die, op automatisch, 700 schoten per minuut kunnen afgeven.
De spanning is hoog. De mannen ademen zwaar.
Maar ze bewegen niet.
Alles verloopt volgens plan.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten