‘Waar gaan we heen?’ zegt Heidi.
‘Sorry, wat zei je? ‘
Ze glimlacht. ‘Gedoe op je werk?’
Ze trekt zijn arm tegen haar borst, terwijl ze zich dichter tegen hem aan nestelt.
Ja, knikt hij. Gedoe. Altijd gedoe natuurlijk.
‘Maar je komt er wel uit.’
Ze kijkt hem zo dubbelzinnig aan dat hij zich een ogenblik afvraagt of ze op de een of andere manier op de hoogte is. Maar ze gaat er niet over door.
‘Wat leuk om jou hier zo ineens tegen te komen!’
Hij laat zijn ogen over haar schouders gaan, over haar borsten.
‘Zat je niet in Wiesbaden?’
Wiesbaden, dat klopt. Daar is het hoofdkantoor. Maar hij daar komt hij nooit. Hij werkt in… de buitendienst.
‘Buitendienst’. Heidi proeft het woord even op de tong. Geen topfunctie. Wel zelfstandig. Met waarschijnlijk een onkostenvergoeding.
‘Ergens aan de rivier?’ zegt hij.
Hij kijkt naar de hemel, die half bewolkt is. 9 oktober. Redelijk weer voor de tijd van het jaar, maar al fris. En winderig.
‘Een of ander overdekt terras met uitzicht? Zeg het maar.’
‘Een of ander overdekt terras met uitzicht? Zeg het maar.’
Geen opmerkingen:
Een reactie posten