Het Schlosspark is het park van Charlottenburg, tien minuten lopen van hun comfortabele woning aan de Gierkeplatz, en het gebruikelijke doel van Boot-Jürgens dagelijkse wandeling. Alle straten, alle paden bekend als zijn broekzak. Afgestemd op het bedaarde tempo dat hij er al meer dan twintig jaar op na houdt. Het is hier rustig op maandagmiddag. Een rust die hem goed uitkomt. Wat hij heeft te overdenken is niet zijn speech, een standaardverhaal dat door een van de partijmedewerkers voor hem in elkaar is gedraaid. Er zijn andere zaken. Boot-Jürgens is geërgerd. Hij heeft het gevoel dat Lise niet achter hem staat. Hem zelfs op een subtiele, ondoorgrondelijke manier tegenwerkt. Mijn verantwoordelijkheden, denkt hij. Mijn positie. Weet zij veel. Dat hij adviseur is van het landelijk bestuur van het CDU, ja. Een positie, daar heeft ze gelijk aan. Maar bij god, Reiss. Dat heeft daar toch helemaal niets mee te maken. Reiss is trouwens al lang niet meer de voorzitter van de werkgevers. Hij is zelfs geen prominente persoonlijkheid. Reiss, dat is iemand die de boot heeft gemist. Iemand die onder de trein is gekomen. Onder de trein van de tijd. Uitgerangeerd. Zo kun je het ook zeggen. Ergerlijk is dat, de moeite die hij soms heeft om een geschikte uitdrukking te vinden. Het zijn de jaren. Die aan hem knagen.
Even laat hij zijn gedachten uitweiden over Reiss. Die een nazi is. Is geweest, en nog steeds is. Tot in de kist. Een nazi. Wat hij zelf niet is. Dat is vastgesteld. Al lang geleden. In ‘45. Door de Ammi’s. Geen nazi. Geen vuile handen. Ticket voor de toekomst. Onbezwaard. Zijn problemen zijn andere problemen. Zaken waarbij Lise zich onmogelijk iets kan voorstellen. In de kooi van haar illusies, mijlenver verwijderd van het handwerk, van het echte handwerk van de politiek. Van het taxeren en het manoeuvreren. En het dealen, dat nodig is. Dat zo aantrekkelijk is, maar ook, als het er op aan komt, zo verdomd gevaarlijk.
Even laat hij zijn gedachten uitweiden over Reiss. Die een nazi is. Is geweest, en nog steeds is. Tot in de kist. Een nazi. Wat hij zelf niet is. Dat is vastgesteld. Al lang geleden. In ‘45. Door de Ammi’s. Geen nazi. Geen vuile handen. Ticket voor de toekomst. Onbezwaard. Zijn problemen zijn andere problemen. Zaken waarbij Lise zich onmogelijk iets kan voorstellen. In de kooi van haar illusies, mijlenver verwijderd van het handwerk, van het echte handwerk van de politiek. Van het taxeren en het manoeuvreren. En het dealen, dat nodig is. Dat zo aantrekkelijk is, maar ook, als het er op aan komt, zo verdomd gevaarlijk.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten