Een cadeautje, zei Metzger. Hij was op weg naar een party.
Gerhard keek op zijn polshorloge. Elf uur ‘s ochtends? Maar Metzger maakte een wegwerpgebaar. Deze party was al twee dagen bezig, zei hij, en zou zeker doorgaan tot het eind van het weekend.
Wat niet vreemd was. Want 1965 was het jaar van de party’s. Van de bevrijding uit de benepen grijstinten van het Wirtschaftswunder en van de vreugdevolle adoptie van de Anglo-Amerikaanse decadentie. De party’s hadden hun intrede gedaan samen met een golf nieuwe Engelse popmuziek, die de schlagers van eigen bodem infecteerde en begon te overstemmen. De Beatles. De Kinks. En als voorlopig hoogtepunt een groep die zichzelf The Rolling Stones noemde en die uitmuntte in keiharde, gevoelloze en uitermate provocerende rock en roll - de lijfmuziek van losbandige feestgangers aan de zelfkant van de samenleving, op feestjes met veel alcohol en soms ook al geestverruimende versnaperingen. In ‘64 en ‘65 vertoonden de party’s een rücksichtlose opwaartse mobiliteit, eerst bij trendvolgers, activisten, studenten, kunstenaars, daarna in steeds sneller tempo bij intellectuelen, journalisten, bij politici en zelfs bij de gezeten burgerij, zowel van linkse als van rechtse signatuur. De Hamburgse redactie van de Bildzeitung scheen al sinds het begin van het jaar één voortdurende orgie te zijn en ook elders in de stad was het feestgedruis overal te horen.
Aan Sylt was het party-tijdperk niet voorbij gegaan. Het was niet dat de karakteristieke mengelmoes van muffe burgerij en verborgen chique die het eiland kenmerkte plotseling verloren was gegaan, maar onder de straatlantaarns van de strandboulevard zag je wel de eerste groepen alternatief uitgedoste langharigen rondhangen. En Gerhard meent, eraan terugdenkend, dat zelfs de eerste bontbeschilderde VW-busjes al waren gesignaleerd aan de zeekant.
De party van Metzger speelde zich af in een van de vrijstaande villa’s in de duinen. Eigendom van Reinhard Stuhl, de hoofdredacteur van Gerade Nun, een cryptocommunistisch tijdschrift waarvan de oplage de laatste tijd opzienbarend was gegroeid. Zelf had Gerhard daar professioneel niets mee te maken. Hij werkte in die tijd bij de Grenzschutz, de douane. Maar hij wist dat er een afdeling van het Kriminalamt was die zich speciaal bezighield met toezicht op het reilen en zeilen van de krant. Gerhard herkende de villa toen hij hem zag. Een hoge, haveloze kolos, witgepleisterd met stroken baksteen. Neoclassicistische zuiltjes in de gevel gemetseld, en diverse roestige balkons. Republiek van Weimar. De villa stond in een met prikkeldraad omgeven tuin van helmgras. Ja, zei hij, terwijl hij vanaf de met klinkers belegde strandweg met de handen in de zakken luisterde naar de muziek die naar buiten dreunde. Ja goed, hij ging even mee naar binnen.
Wat niet vreemd was. Want 1965 was het jaar van de party’s. Van de bevrijding uit de benepen grijstinten van het Wirtschaftswunder en van de vreugdevolle adoptie van de Anglo-Amerikaanse decadentie. De party’s hadden hun intrede gedaan samen met een golf nieuwe Engelse popmuziek, die de schlagers van eigen bodem infecteerde en begon te overstemmen. De Beatles. De Kinks. En als voorlopig hoogtepunt een groep die zichzelf The Rolling Stones noemde en die uitmuntte in keiharde, gevoelloze en uitermate provocerende rock en roll - de lijfmuziek van losbandige feestgangers aan de zelfkant van de samenleving, op feestjes met veel alcohol en soms ook al geestverruimende versnaperingen. In ‘64 en ‘65 vertoonden de party’s een rücksichtlose opwaartse mobiliteit, eerst bij trendvolgers, activisten, studenten, kunstenaars, daarna in steeds sneller tempo bij intellectuelen, journalisten, bij politici en zelfs bij de gezeten burgerij, zowel van linkse als van rechtse signatuur. De Hamburgse redactie van de Bildzeitung scheen al sinds het begin van het jaar één voortdurende orgie te zijn en ook elders in de stad was het feestgedruis overal te horen.
Aan Sylt was het party-tijdperk niet voorbij gegaan. Het was niet dat de karakteristieke mengelmoes van muffe burgerij en verborgen chique die het eiland kenmerkte plotseling verloren was gegaan, maar onder de straatlantaarns van de strandboulevard zag je wel de eerste groepen alternatief uitgedoste langharigen rondhangen. En Gerhard meent, eraan terugdenkend, dat zelfs de eerste bontbeschilderde VW-busjes al waren gesignaleerd aan de zeekant.
De party van Metzger speelde zich af in een van de vrijstaande villa’s in de duinen. Eigendom van Reinhard Stuhl, de hoofdredacteur van Gerade Nun, een cryptocommunistisch tijdschrift waarvan de oplage de laatste tijd opzienbarend was gegroeid. Zelf had Gerhard daar professioneel niets mee te maken. Hij werkte in die tijd bij de Grenzschutz, de douane. Maar hij wist dat er een afdeling van het Kriminalamt was die zich speciaal bezighield met toezicht op het reilen en zeilen van de krant. Gerhard herkende de villa toen hij hem zag. Een hoge, haveloze kolos, witgepleisterd met stroken baksteen. Neoclassicistische zuiltjes in de gevel gemetseld, en diverse roestige balkons. Republiek van Weimar. De villa stond in een met prikkeldraad omgeven tuin van helmgras. Ja, zei hij, terwijl hij vanaf de met klinkers belegde strandweg met de handen in de zakken luisterde naar de muziek die naar buiten dreunde. Ja goed, hij ging even mee naar binnen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten