26. Konopka

[Wat voorafging]

Van het gesprek kwam verder niet veel terecht. Ze deed het er zwijgen toe. Mokkend. Ze dronk haar glas leeg, op die typische, onhandige manier van haar, en nam afscheid. Maar een dag later kwam hij haar al weer tegen. In Braderup. Ze groette hem vrolijk, alsof het gesprek op het terras nooit had plaatsgevonden. Ze stelde hem voor aan een vriendin, en liep, toen de vriendin afscheid nam, met hem op, over de Terpwal, terug naar Wenningstedt. Ze bracht het gesprek op Metzger. Prees de sportschool. Prees zijn ondernemerschap. ‘Stan is een steunpilaar van de gemeenschap hier,’ zei ze.
‘Je kunt maar beter niet teveel met hem omgaan,’ zei Gerhard nors.
Ze keek hem aan, schalks, een ander woord was er niet voor. ‘Aha,’ zei ze. En na een korte pauze: ‘Bad cop?’
‘Hoe bedoel je?’
‘En jij zelf?’
‘Ik werk voor de ...’
‘Douaneopsporingsdienst.’
Hij spreidde zijn handen.
‘Onschuldiger is er niet,’ zei ze ironisch.
‘We houden ons hoofdzakelijk bezig met het verzamelen van inlichtingen.’
‘Over mij?’
‘Over jou niet.’
‘En je bent NPD?’
Hij keek haar stomverbaasd aan. NPD was de Nationalpartei Deutschland. Een nogal verkeerde politieke partij. Een stelletje fascisten, dat stiekem de Hitlergroet bracht, en dat masturbeerde voor hakenkruisvlaggen. Uitschot.
‘Hoe kom je daar bij?’
Ze haalde haar schouders op. ‘Zijn jullie niet allemaal NPD?’ zei ze.
Hij lachte vermoeid. ‘Dat is nou een typisch links vooroordeel,’ zei hij.
‘Hij is anders wel NPD,’ zei ze.
‘Hij? Metzger?’
‘Stan,’ zei ze ironisch. ‘Of denk je dat dat ook een vooroordeel is?’
‘Ik weet het niet,’ zei hij voorzichtig. ‘Hij was iets bij de Verfassungsschutz. Ik heb wel eens met hem samengewerkt. Maar daar is hij nu weg.’ Hij haalde zijn schouders op. ‘Het zou kunnen. Maar wat heb ik daar mee te maken?’
‘Een bad cop,’ herhaalde ze, nu op besliste toon.
‘Géén cop,’ zei Gerhard nadrukkelijk.
Maar hij voelde zich weer onbehaaglijk.