Een rondje mededelingen. Gutschein, een korte, gezette jongeman met bruin krulhaar en een permanent weifelende oogopslag, schudt het hoofd. Rudi Drechsler, de documentalist, begint op zijn zeurderige homotoontje te klagen over het krappe documentatiebudget. Fischler hoort het even aan en onderbreekt hem dan. De dienst beschikt sinds kort over een modern Xerox-fotokopieerapparaat. Hij heeft Drechsler al vaker gezegd dat niet alle documentatie hoeft te worden aangeschaft. Veel materiaal kan worden geleend bij bibliotheken en hier in het gebouw gekopieerd voor zover het relevant is. Drechsler begint over het aantal kopieën, dat iedere maand de met de leverancier afgesproken limiet overschrijdt. Kopieën van medewerkers worden lang niet altijd genoteerd in het schriftje dat hij bij het apparaat heeft neergelegd. De collega’s moeten zich wel realiseren dat kopieën geld kosten, en dat hun kopieën op zijn documentatiebudget drukken. Ronald Weiss en Alois Hahn, de twee junioronderzoekers, kijken elkaar veelbetekenend aan. ’Het is niet de bedoeling dat er op kantoor kopieën worden gemaakt voor privédoeleinden,’ zegt Weiss vilein. ‘Hear, hear,’ zegt Hahn. Drechsler wordt boos en Fischler moet tussenbeide komen.
Gerhards blik dwaalt door de statige conferentiezaal. De hoge wanden, de stoffige gordijnen van goudgeel fluweel voor de manshoge lambrisering. Buitenlicht is er niet. Er zijn wel ramen geweest, maar die zijn dichtgemetseld, in de oorlog, naar wordt gezegd, toen deze villa in gebruik was bij het regime. Aan de wand naast de toegangsdeur hangt een grote spiegel in een rococolijst, een relict uit een ander vergeten voorbestaan van deze behuizing. In de spiegel ziet hij zichzelf, naast Fischler, en Pfau die aantekeningen zit te maken. Als ze een ogenblik opkijkt, vangt ze zijn blik en bloost, maar hij blijft onbewogen kijken naar haar bleke, achter haar jampotbrillenglazen opvallend zachte vrouwelijke gezicht, naar het bijna onzichtbare aura van het dons op haar wangen. Hij vraagt zich af, niet voor het eerst, of ze soms joods is.
Gerhards blik dwaalt door de statige conferentiezaal. De hoge wanden, de stoffige gordijnen van goudgeel fluweel voor de manshoge lambrisering. Buitenlicht is er niet. Er zijn wel ramen geweest, maar die zijn dichtgemetseld, in de oorlog, naar wordt gezegd, toen deze villa in gebruik was bij het regime. Aan de wand naast de toegangsdeur hangt een grote spiegel in een rococolijst, een relict uit een ander vergeten voorbestaan van deze behuizing. In de spiegel ziet hij zichzelf, naast Fischler, en Pfau die aantekeningen zit te maken. Als ze een ogenblik opkijkt, vangt ze zijn blik en bloost, maar hij blijft onbewogen kijken naar haar bleke, achter haar jampotbrillenglazen opvallend zachte vrouwelijke gezicht, naar het bijna onzichtbare aura van het dons op haar wangen. Hij vraagt zich af, niet voor het eerst, of ze soms joods is.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten